“ทำกินเอง” จิ่วเยี่ยกล่าวเตือน ดวงตาสีฟ้าเหลือบมองจวินโม่ซีอย่างเย็นชา
จวินโม่ซีมองออกว่าชายประหลาดผู้นี้มีความปรารถนาทางกายใจต่อสตรีนัยน์ตาดำที่อยู่ตรงหน้า เขากล่าวอย่างไม่มั่นใจในตัวเอง “ให้ข้าย่าง… ข้าย่างเองหรือ ?”
อย่างไรเสียก็ดูเหมือนว่าเครื่องปรุงรสนั้นจะดีมาก ผู้ใดย่างก็ต้องอร่อย ดังนั้นจวินโม่ซีจึงก่อฟืนจุดไฟด้วยตัวเอง
— พรึ่บ! —
เปลวไฟลุกโชนออกมาจากมือของเขา
เห็นการกระทำนั้น มู่เฉียนซีนิ่งอึ้งตะลึงตาค้าง “โอ้! เจ้าเป็นจอมภูตธาตุอัคคีรึ ?!”
จวินโม่ซีกล่าวพลางยืดอกภูมิใจ “แน่นอน ถ้าไม่ใช่เพราะจอมภูตธาตุอัคคี เราก็ไม่มีต้นกําเนิดเพลิงไฟ เส้นทางการปรุงยาคงมีข้อจํากัด มีเพียงผู้ฝึกจอมภูตธาตุอัคคีเท่านั้นที่สามารถไปถึงจุดสูงสุดของการปรุงยาได้”
“แต่ว่า…” จวินโม่ซีเหลือบมองมู่เฉียนซีก่อนจะกล่าวต่อ “เจ้ามันตัวประหลาด ยาของเจ้านั้นแตกต่างจากเส้นทางการปรุงยาอย่างสิ้นเชิง”
มู่เฉียนซีกล่าว “เส้นทางการปรุงยาของข้าแตกต่างจากการกลั่นยา ข้าสามารถปรุงยาได้ หลอมยาได้ แท้ที่จริงข้าเองสนใจที่จะกลั่นยาอยู่เช่นกัน แต่เหมือนว่าข้าจะมีเพียงพลังวิญญาณของผู้บำเพ็ญภูตธาตุวารีเท่านั้น”
นางมีความรักเรื่องยามากเป็นพิเศษ หากเส้นทางการปรุงยาไม่สามารถไปถึงจุดสูงสุดได้ คงเป็นเรื่องน่าเสียใจสำหรับนางมาก
จวินโม่ซีกล่าว “อันที่จริงต่อให้เจ้าเป็นจอมภูตธาตุวารี ก็ใช่ว่าจะทําอะไรไม่ได้ อย่างไรเสียชีวิตมนุษย์เราก
