“เหยียนหลัวเหมิงคือสำนักมือสังหารในแคว้นจื่อเยี่ยมิใช่รึ ? เหตุใดจึงเป็นสำนักมือสังหารของแคว้นใกล้เคียง…แคว้นชิง ?”
เพื่อที่จะปลิดชีพนาง โอวหยางเว่ยถึงกับจ้างนักฆ่าจากแคว้นชิงเลยรึ ?!
มู่เฉียนซีและจิ่วเยี่ยสบตากันอย่างเข้าใจว่าจะต้องทำลายศพนักฆ่าผู้นี้ให้สิ้นซาก ทันใดนั้นนักฆ่าไม่มีโอกาสแม้จะกรีดร้อง ร่างของเขากลายเป็นกระดูกทันที ก่อนจะหายวับไปภายในชั่วพริบตาเดียว
มู่เฉียนซีก้มศีรษะลงเพื่อที่จะหยิบเข็มยาพิษของนักฆ่าผู้นั้น จิ่วเยี่ยคว้ามือนางเอาไว้หวังจะห้ามปราม ทว่านางก็กล่าวด้วยรอยยิ้ม “จิ่วเยี่ย เข็มยาพิษเล็กน้อยแค่นี้ทำอะไรข้าไม่ได้หรอก”
รอยยิ้มของสตรีตรงหน้าผู้นี้ช่างเย้ายวนใจบุรุษอย่างจิ่วเยี่ยยิ่งนัก เรื่องยาพิษเรื่องโอสถ นางรู้ดีกว่าผู้ใดและมั่นใจกว่าใครอื่น ดวงตาที่เปล่งประกายและเชื่อมั่นของนางทำให้จิ่วเยี่ยหรี่ตาลงเล็กน้อย จากนั้นเขาค่อย ๆ ปล่อยมือนาง
มู่เฉียนซีค่อย ๆ หยิบเข็มยาพิษขึ้นมา นางมองดูมันอย่างละเอียดถี่ถ้วน
ทันใดนั้น!
.
.
.
.
“เหอะ! เข็มยาพิษของเหยียนหลัวเหมิงมีปัญญาทำได้แค่นี้รึ ? ทางที่ดีพวกเจ้ารีบวางมือเสียเถอะ มิเช่นนั้นแล้วข้าจะส่งยาพิษของข้าไปฝังพวกเจ้าทั้งเป็น”
เมื่อก่อนมีคนเคยซื้อตัวสำนักมือสังหารเนื่องด้วยปรารถนาจะไปปลิดชีพหมอปีศาจ นี่เป็นเหตุที่ทำให้นางต้องคิดค้นยาพิษที่มีพิษร้ายแรงขึ้นมาและกำจัดสำนักนักฆ่าเหล่านั้น นับจากนั้นเป็นต้นมา ก็ไม่มีสำนักม
