เลี้ยงมาได้ ?”
โอวหยางจูดุด่าโอวหยางฉีด้วยเสียงอันดัง
โอวหยางฉีก้มศีรษะลง กล่าวว่า “พี่ใหญ่ ข้าคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าตระกูลมู่จะมีอาวุธที่น่ากลัวเช่นนั้น ข้า…”
โอวหยางจูโบกมือขัดก่อนจะกล่าวว่า “เจ้าไม่ต้องพรรณนาอะไรให้มากความ บุตรสาวของมู่เฟิงอวิ๋นผู้นี้ยากที่จะรับมือ ดูเหมือนว่าเรื่องแก้แค้นนาง เราจะต้องวางแผนกันในระยะยาว”
วันต่อมา เยวี่ยเจ๋อมาหามู่เฉียนซีที่จวนตระกูลมู่เพื่อรายงานเรื่องบางอย่างกับนาง ทว่าเมื่อได้ยินเรื่องสุดท้าย นางโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมาทันที
“เจ้าว่าอย่างไรนะ ?! โอวหยางจูปฏิเสธชดใช้ค่าเสียหายให้ข้าเรื่องที่โอวหยางเฉียงไปทุบหอหมอปีศาจของข้าอย่างนั้นรึ ?”
นางลุกขึ้นยืน กล่าวอย่างกรุ่นโกรธ “เยวี่ยเจ๋อ เจ้าไปเก็บหนี้ที่ตระกูลโอวหยางกับข้าเดี๋ยวนี้เลย!”
…
ณ จวนตระกูลโอวหยาง
“ท่านผู้นำ ท่านผู้นำแย่แล้วขอรับแย่แล้ว! ผู้นำตระกูลมู่มู่เฉียนซีมาขอรับ ” ข้ารับใช้ของตระกูลโอวหยางเข้ามารายงานโอวหยางจู เขากุลีกุจอเข้ามาจนแทบล้มลุกคลุกคลาน
— ตูม! —
เมื่อได้ยินชื่อมู่เฉียนซี โอวหยางจูโกรธจนควันออกหู ราวกับร่างทั้งร่างของเขาเตรียมจะระเบิดเหมือนถังดินปืน ฉับพลันทันใด เสาต้นหนึ่งภายในห้องหักโค่นลงด้วยพลังรุนแรงที่กายเขาแผ่ซ่านออกมา
ดวงตาเขาประกายไฟโทสะเปี่ยมล้น
“มู่เฉียนซีสตรีโอหัง… ไม่อยากเชื่อเลยว่านางจะกล้ามาเหยียบจวนตระกูลโอวหยางของข้า!”
“ไม่ได้การแล้วขอรับท่านผู้นำ ท่านผู้น
