มากเช่นกัน
นับจากนี้ไป ตระกูลโอวหยางต้องหาวิธีแก้ไขแล้ว มิเช่นนั้นมีหวังทั้งตระกูลได้อดตายเป็นแน่แท้!
มู่เฉียนซียิ้ม กล่าวเสียงหยอกเย้า “ท่านผู้นำตระกูลโอวหยางปราดเปรื่องยิ่งนัก เช่นนั้นข้าต้องขอตัวกลับก่อน ไม่รบกวนท่านไปส่ง”
โอวหยางจูทำได้เพียงกำหมัด ระงับความโกรธ หากขืนเห็นหน้านางบ้ามู่ผู้นี้ต่อ มีหวังเขามิอาจทนได้ไหว
หลังจากที่มู่เฉียนซีกับเยวี่ยเจ๋อเดินออกไป เยวี่ยเจ๋อกล่าวถามขึ้นมา
“พี่ใหญ่ นี่ไม่ใช่ทางออกจวนตระกูลโอวหยางมิใช่หรือ ?”
.
