“ขอรับท่านผู้นำ”
หลังจากรับคำสั่ง ข้ารับใช้ก็ไปส่งข่าวที่จวนโอวหยาง
มู่เฉียนซีขมวดคิ้วเล็ก ๆ แม้ว่าท่านพ่อของนางทิ้งสมบัติพัสถานไว้มากมาย ทว่ายาฟื้นฟูว่านหลิงเป็นยาที่นางคิดค้นปรุงขึ้นมาด้วยตนเอง
ในวันที่นางประลองฝีมือกับโอวหยางเหว่ย นางไม่เพียงแต่ทำให้โอวหยางเหว่ยบาดเจ็บภายนอก ทว่านางโปรยผงพิษใส่โอวหยางเหว่ยไปเล็กน้อยด้วย ผงพิษเป็นของนาง แน่นอนว่านางต้องมียาแก้พิษอยู่ในมือ
“อะไรนะ ?! มู่เฉียนซีมีวิธีรักษาอย่างนั้นหรือ ?” เมื่อโอวหยางจูผู้นำตระกูลโอวหยางได้ทราบข่าวก็ตกอกตกใจ
แต่เมื่อไตร่ตรองดูแล้ว ในแคว้นจื่อเยี่ยก็ไม่มีใครมีวิธีรักษาเลย แม้แต่นักปรุงยาแคว้นเพื่อนบ้านก็ไร้ซึ่งวิธีรักษา เวลานี้เกรงว่าจะมีแต่ผู้นำตระกูลมู่ที่จะรักษาได้
มู่เฟิงอวิ๋น ท่านพ่อของมู่เฉียนซีเคยสร้างสิ่งแปลกประหลาดไว้มากมาย ไม่แปลกใจว่าเหตุใดถึงทิ้งสมบัติอันล้ำค่าให้มู่เฉียนซีนานัปการ
“สินน้ำใจหรือ ?” โอวหยางจูพ่นวาจาอย่างตระหนก
ในคืนงานเลี้ยงเทศกาลจื่อหยวน มู่เฉียนซีก้าวร้าวมาก บีบบังคับให้ฮ่องเต้ซวนหยวนจือคืนสินสอดทองหมั้นสมบัติอันล้ำค่าให้นางนับไม่ถ้วน อีกทั้งยังกำเริบเสิบสานยั่วเย้าให้พระองค์กริ้ว สุดท้ายกระอักเลือดสามระลอก ประชวรไปสามวันสามคืน
มาวันนี้ มู่เฉียนซีขอให้ตระกูลโอวหยางมอบสินน้ำใจให้แก่นาง ทำให้โอวหยางจูรู้สึกไม่ชอบมาพากลกับความเจ้าเล่ห์ของสตรีผู้นำตระกูลมู่ อย่างไรก็ต้องระแวดระวังไว้
หากมู
