นี้ได้ ต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่
ซวนหยวนจือมองไปที่สวนสมุนไพรหลวง พลันตะลึงอึ้งงัน
“อ๊าก! นางมู่เฉียนซีสตรีผู้นั้นทำลายค่ายกลอันแข็งแกร่งได้อย่างไร ? อีกทั้งยังเก็บสมุนไพรวิญญาณไปทั้งหมดเพียงชั่วพริบตาเดียว มันเป็นไปได้อย่างไร ?!”
“สมควรตาย นางสมควรตาย! นางใช้เวทมนตร์ปีศาจอะไรกัน ?! ”
ใบหน้าของซวนหยวนจือดำคล้ำยิ่งกว่าก้นหม้อ สำหรับเขา เทศกาลจื่อหยวนในปีนี้เป็นปีที่อัปยศที่สุดที่เคยมีมา
สมบัติอันล้ำค่าที่มีอยู่ในท้องพระคลังก็ถูกนำออกมาด้วยความจำใจ ซ้ำร้ายราชสำนักยังต้องสูญเสียสมุนไพรวิญญาณไปทั้งสวน
น่าอัปยศอดสูยิ่งนัก!
สมุนไพรวิญญาณเหล่านี้เป็นทรัพย์สมบัติล้ำค่าในการเติบโตของราชวงศ์ซวนหยวน แต่บัดนี้… บัดนี้…”
“พรวด!”
ความโกรธในใจของซวนหยวนจือปะทุถึงขีดสุด เขากระอักเลือดคำโต
‘มู่เฉียนซีนังปีศาจ! รนหาที่ตายแล้ว! ครานี้สร้างความเสียหายให้กับราชวงศ์ซวนหยวนใหญ่หลวงนัก ข้ารึอุตส่าห์ใจดีส่งองครักษ์ไปคุ้มครองเจ้าให้กลับจวนอย่างปลอดภัย แต่เจ้ากลับทำกับข้าเยี่ยงนี้ เจ้าสมควรตายยิ่งนัก มู่เฉียนซี เจ้าสมควรตาย! ’
“อ๊าก! มู่เฉียนซี ข้าจะฆ่าล้างตระกูลเจ้าเก้าชั่วโคตร! ” ซวนหยวนจือโกรธจนดวงตาแดงก่ำ ใบหน้าเครียดคล้ำ
“พรวด!”
ซวนหยวนจือกระอักเลือดออกมาอีกระลอก เขารู้สึกประหนึ่งดวงตามืดบอดมองเห็นเพียงสีดำ พลันสองขาอ่อนแรงลง
“ฝ่าบาท!”
“เสด็จพ่อ!”
ขันทีเกาและซวนหยวนหลี่ซางตะโกนเสียงดังด้วยความตกใจ
“พรว
