วหยางจูหม่นคล้ำดำสนิทยิ่งกว่าก้นกระทะ เหตุใดนางมู่เฉียนซีถึงได้จัดการยากเย็นเช่นนี้ รอบนี้จะต้องปล่อยให้นางรอดคราวเคราะห์ไปเช่นนี้หรือ ?
มู่หรูอวิ๋นโกรธเสียจนเท้าหยุดอยู่กับที่ไม่ได้เหมือนจะบิน นางกล่าวขึ้นว่า… “ซีเอ๋อร์ แน่นอนว่าด้วยศักดิ์ท่านผู้นำตระกูลทำให้เจ้าสูงส่ง ทว่าแม้ฐานันดรของเจ้าจะสูงศักดิ์ อันใดผิดควรว่าไปตามผิด แม้เจ้าจะไร้ความผิดในการทำร้ายทหารรักษาการณ์ของวังหลวง แต่เจ้าเกือบสังหารหลี่อ๋อง ผู้เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของฝ่าบาท ความผิดนี้…”
มู่หรูอวิ๋นไม่ทันพูดจบ มู่เฉียนซีหันไปบ่นกับซวนหยวนจือ
“ฝ่าบาท องค์รัชทายาททำผิดก็มีความผิดเช่นเดียวกับสามัญชน นอกจากขาว หลี่อ๋องเองก็มีบางส่วนที่ดำ เขาลงมือทำร้ายข้า โชคดีที่ข้ามีความสามารถอยู่บ้าง ทว่ารถประจำตำแหน่งหัวหน้าตระกูลมู่ที่ข้าใช้มาสามปี กลับโดนหลี่อ๋องซัดเสียจนพัง ข้าต้องการค่าชดใช้จากเขา ข้าผิดหรืออย่างไร ?”
.
