างจากรอบนอก
ที่นอกตำหนักใหญ่ มีทหารองครักษ์รักษาพระราชวังสามร้อยนายยืนอยู่ พวกเขามีฐานะไม่สูง เมื่อไม่มีคำสั่งของฮ่องเต้ ก็ไม่สามารถเข้ามาในตำหนักได้
เมื่อเห็นมู่เฉียนซี ฮ่องเต้แคว้นจื่อเยี่ยนี้ สายตาก็พลันเป็นประกายฉายแววความซับซ้อน ยิ้มกล่าวขึ้นมา “เทียนเอ๋อร์ ซีเอ๋อร์ พวกเจ้าทำอะไรกัน ?”
มู่เฉียนซีขยับมือนิดหน่อย เข็มยาที่ไว้ฆ่านั้นก็ถูกนางเก็บไว้
หลังจากนั้น มู่เฉียนซีกล่าวขึ้น หน้าตาไร้เดียงสามิรู้หนาวรู้ร้อน “ฝ่าบาท ข้ากับหลี่อ๋องเพียงแค่หยอกล้อกันเล่น ๆ”
กล่าวเช่นนั้นออกไป มู่เฉียนซีรีบแสดงอาการไร้เดียงสาออกมา
“แค่ก ๆ ๆ” คนในที่นี้มีจำนวนไม่น้อยที่ฟังคำพูดของมู่เฉียนซีก็เกิดอาการสำลักขึ้นมาไม่หยุด อันที่จริง พวกเขาหยุดไม่ได้ นี่มันจะเจ้าเล่ห์เกินไปแล้ว
พวกเขาไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไร ท่านผู้นำตระกูลมู่ ท่านมีความสามารถในการพูดผิดให้เป็นถูกเช่นนี้ คงฝึกฝนจนถึงระดับสูงแล้ว
ซวนหยวนหลี่เทียนที่เพิ่งได้รับอิสระ ใบหน้าของเขาก็แทบจะเป็นสีเขียว หยอกล้อรึ ? เขาเกือบจะตายด้วยน้ำมือของนางที่หยอกเล่น นางยังกล้าพูดออกมาได้
มู่หรูอวิ๋นที่อยู่ข้างกายซวนหยวนหลี่เทียนไม่ยินยอมปล่อยโอกาสที่จะทำให้มู่เฉียนซีดูย่ำแย่ให้พลาดไป นางกล่าวด้วยสีหน้าท่าทางประหนึ่งปวดร้าวจิตใจเหลือแสน “ซีเอ๋อร์ เจ้าจะหลอกลวงฮ่องเต้อย่างนั้นได้อย่างไร แท้จริงแล้วเจ้า…”
“เยี่ยอ๋องเสด็จมาถึง…”
ยังไม่ทันที่มู่หรูอวิ๋นจะพูดฟ้อ
