น ถ้าหากแมวน้อยนี่ตาย นางก็คงต้องบาดเจ็บสาหัส
“อ่อนแอเกินไป” น้ำเสียงจิ่วเยี่ยเบา แต่แผ่ไอสังหารออกมาไม่หยุด
เหมียวน้อยรู้สึกถึงกลิ่นอายความต้องการสังหารเข้ามาปกคลุมร่างกายเล็ก ๆ ของมัน จึงหยุดโต้เถียงกับอาถิง
ดวงตาสีม่วงเหมือนแอเมทิสต์คู่นั้นส่งสายตาน่าสงสารมองมาที่มู่เฉียนซีประหนึ่งอยากบอกว่า ชายผู้นี้น่ากลัว นายท่านช่วยข้าที
ภายนอกของเจ้าเหมียวน้อยน่ารักมาก แต่เมื่อนึกถึงนิสัยอันแท้จริงของมัน มู่เฉียนซีไม่ค่อยเห็นใจเท่าไหร่นัก แต่ก็ไม่สามารถทำให้เจ้าตัวนี้หายไปได้
มู่เฉียนซีมองจิ่วเยี่ย ดวงตาคู่ดำกับคู่ฟ้าสบตากัน
มู่เฉียนซียิ้มมุมปาก “สิ่งของของข้า ถึงแม้จะอ่อนแอไปสักหน่อย แต่ก็อยู่ภายใต้ความดูแลของข้า นอกจากข้าแล้ว คนอื่นทำร้ายมันไม่ได้”
ดวงตาสีดำขลับนั้น แอบซ่อนความดื้อดึงอยู่
ถึงแม้เขาจะแข็งแกร่งขนาดที่นางเองก็ต่อกรไม่ชนะ แต่บางครั้งอยู่ต่อหน้าอันแข็งแกร่งเช่นเขา นางต้องยอมกลืนน้ำลายเอาความกล้าเข้าสู้ และถ้ามาแตะโดนเส้นความอดทนสุดท้ายของนางแล้ว นางก็ไม่ยอมง่ายแพ้ง่าย ๆ เหมือนกัน
ริมฝีปากของจิ่วเยี่ยเม้มเข้าหากัน สายตาอันเยือกเย็นมองมาที่มู่เฉียนซี
กล้าพูดคำพูดแบบนี้กับเขาแล้วยังมีชีวิตอยู่ได้ กลัวว่าจะมีแค่หญิงสาวตรงหน้านี้ผู้เดียว
นางควรเหมือนดอกไม้ที่เบ่งบานเย้ายวนสะพรั่งแห่งขุมนรก ไม่ใช่กลายเป็นโครงกระดูกขาวที่หายไปจากโลกนี้ …ดังนั้น เขาอนุญาตให้นางเอ่ยวาจาเหล่านี้กับเขา
