ชายผู้นี้เป็นผู้ใหญ่ดูมีเสน่ห์มากกว่า แต่นางสนใจเกี่ยวกับการปรุงยามากกว่าสนใจบุรุษ
มู่เฉียนซีเย้าหยอก “เหอะ! อาถิง เขาผู้นั้นหล่อเหลากว่าเจ้า เจ้าอิจฉาล่ะสิ”
“ข้าไม่ได้อิจฉา” อาถิงพูดอย่างกรุ่นโกรธ
เขายื่นมือชี้ไปที่หม้อปรุงยาใบใหญ่ที่ชายคนนั้นใช้ “หม้อใหญ่นี้ เจ้าเคยเห็นไหม ? มันคือหม้อเทพนิรันดร์ เป็นสิ่งที่นักปรุงยาปรารถนามากที่สุด หากเจ้าอยากอยู่ในเส้นทางการปรุงยา ในจุดสูงสุดเจ้าจำเป็นต้องหามันมาครอง”
ประกายตื่นตัวผุดในนัยน์ตามู่เฉียนซี จุดสูงสุดของเส้นทางการปรุงยา จำเป็นต้องมีหม้อปรุงยาเทพนิรันดร์
มู่เฉียนซียิ้ม กล่าวออกมา “อืม อาถิง ที่เจ้าแนะนำมา ถ้ามีโอกาสข้าจะหาวิธี จะตามหามัน”
“จริงสิ ม่านแสงนี้มันคือสิ่งใดกัน ? มันเหมือนการฉายภาพยนตร์ ช่างแปลกประหลาดดีแท้”
ทันทีที่มู่เฉียนซีพูดจบ แสงนั้นพลันหายไป
“แน่นอนว่ามันวิเศษมาก ข้าใช้มันจำลองสิ่งที่อยู่ในความทรงจำของข้าได้” อาถิงกล่าว ยืดอกภาคภูมิใจ จากนั้นเขาถามต่อ “ว่าแต่ภาพยนตร์คืออะไรรึ ?”
“ตอนนี้บอกเจ้าไม่ได้ ถึงจะให้บอกก็อธิบายไม่หมด ไว้วันหลังค่อยอธิบาย ข้าเห็นชายผู้นี้ปรุงยาแล้วเกิดความคิด คันไม้คันมือ อยากไปปรุงยาบ้างแล้ว” มู่เฉียนซีพูดด้วยรอยยิ้ม
เห็นนางจากไป อาถิงรีบถาม “สตรีน่าตาย เจ้าคงไม่ได้ชอบฮู่เหม่ยจือจริง ๆ ใช่ไหม ?”
.
