ับข่าว ตัวยาจินอวี่ซูหวงจือในแคว้นจื่อเยี่ยนี้มีอยู่แห่งหนึ่ง อยู่ที่จวนของเยี่ยอ๋อง
มู่เฉียนซีเอ่ยขึ้นมาหนึ่งคำ แสดงถึงความร่ำรวย “ซื้อ ไม่ว่าต้องใช้เงินเท่าไหร่ ซื้อมาให้ข้าทั้งหมด” ถึงใช้เงินเยอะมากเท่าไรก็ไม่สำคัญเท่ากับร่างกายของท่านอาเล็ก
คนผู้นั้นกระตุกมุมปาก “นายหญิง นั่นคือจวนของเยี่ยอ๋อง เยี่ยอ๋องไม่ขาดแคลนเงินทอง แต่ไหนแต่ไรไม่มีใครซื้อของจากจวนเยี่ยอ๋องได้สำเร็จ”
“ถ้าฝ่ายนั้นไม่ยินยอม ก็ส่งองครักษ์เงาไปแย่งชิงมา”
“นายหญิงนั่นคือจวนเยี่ยอ๋อง” คนนั้นยังคงส่งเสียงเน้นย้ำ
“จวนเยี่ยอ๋องแล้วทำไม ? ไม่ใช่แค่จวนของท่านอ๋องเหรอ ?”
“มีข่าวเล่าลือกันมาว่าจวนเยี่ยอ๋องเป็นดังเช่นนรกอเวจี หากผู้ใดรุกล้ำเข้าไปจะไม่มีโอกาสกลับออกมาแม้แต่กระดูกยังไม่มีเหลือ”
“แม้แต่ความสามารถขององครักษ์เงาก็ไม่ได้หรือ ?” มู่เฉียนซีเอ่ยถาม
“ถึงแม้องครักษ์เงาจะมีความแข็งแกร่งเพิ่มอีกสักสิบเท่า ข้าน้อยก็เกรงว่าจะไม่ได้”
นรกอเวจี ทำไมฟังดูคุ้น ๆ
“นำแผนที่จวนเยี่ยอ๋องมาให้ข้า”
“ขอรับ”
ยามค่ำคืนที่มืดมิดลมพัดแรง ผู้นำตระกูลมู่ออกมาด้วยตนเอง อยากจะเห็นว่าจวนเยี่ยอ๋องน่ากลัวสมคำเล่าลือหรือไม่
เมื่อนางไปตามแผนที่ของจวนเยี่ยอ๋องแล้ว นางถึงกับผงะไป ดูเหมือนนางทายถูกแล้ว มันคือจวนของเจ้าก้อนน้ำแข็งนั่นจริง ๆ
“จะเข้าไปดีหรือเปล่า ?”
ร่างกายของอาเล็กไม่สามารถทนรอได้ วันนี้ยังไงต้องนำของมาให้ได้
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ม
