ๆ …ท่านผู้นำตระกูลมู่ แม้ท่านจะไม่ตาย แต่ท่านอ๋องของพวกข้าได้จัดเตรียมโลงศพมรกตไว้พร้อมแล้ว พวกข้ายินดีช่วยส่งท่านลงโลงเอง”
สีหน้าของมู่เฉียนซีแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา รังสีสังหารระเบิดออกจากร่างของนางในฉับพลัน
‘นายเป็นอย่างไรบ่าวก็เป็นอย่างนั้น ตอนนี้ในมือของมู่เฉียนซีมียาพิษนานาชนิดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว เพียงแค่นางสะบัดมือเบา ๆ คนพวกนี้ก็ไม่เหลือซากให้มายืนหัวเราะได้อีก!’
ทว่าในขณะที่นางกำลังจะลงมือนั้น เสียงอันไพเราะเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
“เป็นผู้ใดกันที่กล้ามาหัวเราะเสียงดังในโถงตั้งศพของซีเอ๋อร์แห่งตระกูลมู่!”
เสียงที่ดังมานั้นอ่อนโยนเพียงครึ่ง ประโยคแรกอบอุ่นอ่อนโยนราวกับสายลมวสันตฤดู ทว่าเมื่อเอ่ยจนถึงคำว่า ‘หัวเราะ’ ก็แปรเปลี่ยนเป็นเยียบเย็นในทันที พริบตาเดียวก็ทำให้คนฟังรู้สึกเย็นวาบไปทั้งร่าง… ราวกับกำลังจมดิ่งสู่ห้วงมหาสมุทรที่เยือกแข็ง
.
