าของเขาทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ และเขาอุทานออกมาเป็นระยะ
“สุนัขเฝ้าประตูนรก… หกปีศาจ… ฟีนิกซ์เจ็ดบาป… ผู้กลืนกินดวงดาว… เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย… ทำไมสัตว์เลี้ยงของจอมมารถึงมาอยู่ที่นี่… ตอนสงครามพวกมันไม่ได้อยู่ที่นี่… กับจอมมาร?” คาโรเมนกรีดร้องอย่างประหลาด
“จอมมารผู้ยิ่งใหญ่คงเป็นนักสะสมที่สะสมสัตว์เลี้ยงแปลกๆ ไว้มากมายขนาดนี้” โจวเหวินเต๋าไม่ได้รู้สึกอะไร เขาเพียงแต่ชื่นชมสิ่งมีชีวิตแปลกๆ นานาชนิดในผลึกนั้น
“เกิดอะไรขึ้นในศึกครั้งนั้น ทำไมพวกนี้ถึงติดอยู่ที่นี่ พวกเขาไม่ได้เข้าร่วมในศึกนั้น หรือว่าพวกเขาหนีรอดไปได้หลังจากนั้น?” คาโรมอนพึมพำกับตัวเอง
“ไม่ต้องกังวลว่าทำไมพวกเขาถึงมาอยู่ที่นี่ เรามาหาทางออกกันเถอะ” โจวเหวินไม่สนใจที่จะรู้ว่าพวกเขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร
คาโรมอนพยักหน้าและบินต่อไปข้างหน้า โชคดีที่ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดปรากฏขึ้นมาขวางทางคาโรมอนอีกแล้ว
บางครั้ง คุณอาจพบเห็นสิ่งมีชีวิตบางชนิดถูกขังอยู่ในผลึก ซึ่งล้วนเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่ค่อยเป็นที่รู้จัก
“นี่มัน…” คาโรเมนหยุดกรีดร้อง คราวนี้เป็นตาของโจวเหวินที่จะกรีดร้องบ้าง
ในบริเวณที่เป็นผลึกคล้ายเกาะซึ่งอยู่ไม่ไกลเบื้องหน้า มีเรือขนาดใหญ่ที่ชำรุดทรุดโทรมลำหนึ่งจอดนิ่งอยู่
ลักษณะของเรือลำใหญ่นั้นเหมือนกับที่โจวเหวินเคยเห็นในรูปถ่ายของอาหยงทุกประการ อย่างน้อยส่วนหัวเรือก็เหมือนกัน
“พระเจ้า นี่ไม่ใช่เรือลำใหญ่เหรอ? ทำไมมันถึงมา
