ากส่งเสียงดังกว่านี้ ร่างของหลี่เสี่ยวจะล้มลง
ขั้นบันไดหินด้านหลังพังลงมาเรื่อยๆ และพวกเขากำลังไล่ตามหลี่เสี่ยวทันแล้ว เหลือเพียงขั้นบันไดหินสุดท้ายอยู่ข้างหน้าหลี่เสี่ยวเท่านั้น อีกเพียงสองก้าวก็จะถึงแท่นแห่งโชคชะตาแล้ว
เพียงแต่ตอนนี้ดวงตาของหลี่เสี่ยวพร่ามัว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยเลือด และเขาก็รู้สึกเวียนหัว
หลี่เสี่ยวสะบัดมืออย่างแรง เศษเกราะของผู้พิทักษ์ที่อยู่ในฝ่ามือจึงแทงทะลุเนื้อของเขา
ความเจ็บปวดทำให้หลี่เสี่ยวรู้สึกชาไปหมด เขาไม่ได้ใช้ความรู้สึกชานั้นปลุกให้ตื่น แต่ต้องการเสริมความแข็งแกร่งให้กับกำปั้นของตัวเอง
“ขยับฉันหน่อย!” หลี่เสี่ยวพูดด้วยเสียงสั่นเครือ ราวกับว่าร่างกายถูกกดทับด้วยภูเขา เขารู้สึกว่าแม้แต่ปลายเท้าก็ยกไม่ไหว
ปัง
หลี่เสี่ยวชูขาขึ้นอย่างกระทันหันและเหยียบลงบนขั้นหินขั้นสุดท้าย เลือดไหลนองลงบนขั้นหินทันที ทิ้งรอยเท้าไว้ บาดแผลนับไม่ถ้วนบนร่างกายของเขากำลังเลือดไหลไม่หยุด
ขั้นตอนสุดท้าย
หลี่เสี่ยวชูขาขึ้นอีกครั้ง เลือดแทบจะไหลออกหมด ร่างกายเหี่ยวแห้ง กระดูกทุกส่วนในร่างกายส่งเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวด นับเป็นปาฏิหาริย์ที่เขายังไม่ตาย
คลิก!
ดูเหมือนว่ากระดูกจะหัก และกระดูกในขาขวาที่รองรับส่วนกลางลำตัวของเขาหัก
หลี่เสี่ยววางขาซ้ายลงบนพื้นและมองไปยังขั้นสุดท้ายเบื้องหน้า ตราบใดที่เขาก้าวไปเพียงก้าวเดียว เขาก็จะสามารถขึ้นไปบนชานชาลาแห่งโชคชะตาได้
ขั้นบันไดหิน
