รู้สึกราวกับว่าร่างกายถูกกดทับด้วยภูเขา และเขาไม่สามารถขยับเขยื้อนได้นานกว่าครึ่งนาที
“วีรบุรุษตระกูลหลี่สามคน ชีวิตเดียวก็เพียงพอแล้ว” ชายคนนั้นกล่าวพลางเอื้อมมือไปจับหน้าอกของหลี่ซวนด้วยมือข้างหนึ่ง
คลิก!
เกราะที่แทบจะทำลายไม่ได้นั้นถูกเจาะทะลุด้วยฝ่ามือของชายผู้นั้น และนิ้วทั้งห้าก็คว้าหัวใจของหลี่ซวนไว้
ดวงตาของหลี่ซวนเบิกกว้าง เขารู้สึกเพียงว่าหัวใจของเขากำลังจะระเบิด
ในวินาทีต่อมา พลังงานประหลาดได้แทรกซึมเข้าสู่หัวใจของเขา ทำให้หัวใจของเขาเต้นเร็วขึ้นอย่างฉับพลัน ราวกับเครื่องยนต์ที่เร่งเต็มกำลัง
บูม!
พลังระเบิดพลุ่งพล่านอยู่ในร่างกายของหลี่ซวน และหลี่ซวนรู้สึกว่าร่างกายของเขาอาจระเบิดออกมาเหมือนประทัดได้ทุกเมื่อ
“ลาก่อน น้องชาย” หลี่ซวนยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ขยับตัวไม่ได้เลย ได้แต่เฝ้ามองชายคนนั้นหดฝ่ามือแล้วลุกขึ้นเดินจากไป
เสียงสุดท้ายของชายคนนั้นทำให้ดวงตาของหลี่ซวนเบิกกว้าง ประตูแห่งความทรงจำดูเหมือนจะเปิดออก และความทรงจำในวัยเด็กก็ผุดขึ้นมา
“แก…แก…แก…” หลี่ซวนรู้สึกตัวขึ้นมา เขาอยากขยับตัวไล่ตามชายคนนั้นอย่างสุดกำลัง แต่ร่างกายของเขากลับควบคุมไม่ได้ ไม่ว่าจะดิ้นรนหรือคำรามอย่างไร แม้จะพยายามต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด เขาก็ขยับไปไหนไม่ได้เลย ทำได้เพียงมองดูชายคนนั้นหายไป เลือดและน้ำตาไหลอาบแก้ม
กระหน่ำ!
หลี่ซวนล้มลงกับพื้น ขยับร่างกายไม่ได้เลย มีเพียงหัวใจที่เต้นแรงราวกับมีอะไรบ
