้ถ่ายด้วยอุปกรณ์นี้เหรอ? ฉันคิดว่ามันเป็นภาพเวลาและอวกาศที่หยุดนิ่งด้วยความสามารถบางอย่าง” อายองเริ่มสงสัยมากขึ้นเรื่อยๆ
“เป็นเรื่องปกติที่คุณไม่เคยเห็นโทรศัพท์มือถือในมิติอื่น ดังนั้นให้ฉันถ่ายรูปให้คุณเป็นที่ระลึกนะ” โจวเหวินหยิบโทรศัพท์มือถือธรรมดาออกมาแล้วเล็งไปที่อาหยงเพื่อถ่ายรูป
“ฉันจะทำอย่างไรดี? ฉันควรวางมือไว้ตรงไหน? ฉันควรยืนแบบนี้หรือเปล่า?” อายองเกิดความสับสนขึ้นมาทันที
โจวเหวินกดชัตเตอร์ทันทีเพื่อบันทึกภาพสีหน้าตื่นตระหนกของเธอ
แต่ในภาพที่ถ่ายด้วยโทรศัพท์มือถือ กลับไม่มีอายอง ราวกับว่าเธอไม่มีตัวตนอยู่เลย
สิ่งมีชีวิตที่อยู่เหนือระดับความกลัวจะไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าและเครื่องมือใดๆ อีกต่อไป และต้องใช้เครื่องมือพิเศษในการมองเห็น โทรศัพท์มือถือทั่วไปไม่มีฟังก์ชันนี้
“เป็นยังไงบ้าง?” อายงหลบไปอยู่ด้านหลังโจวเหวินแล้วมองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความคาดหวัง แต่เมื่อพบว่าตัวเองไม่ปรากฏบนหน้าจอ จึงมองโจวเหวินด้วยความสงสัยและถามว่า “ทำไมคุณไม่ถ่ายรูปฉันล่ะ?”
“เดี๋ยวก่อน” โจวเหวินเก็บโทรศัพท์ หยิบกระดาษและดินสอออกมา ถือกระดาษไว้ในอากาศ แล้วใช้ปากกาวาดลงบนกระดาษ
แม้ว่าโจวเหวินจะไม่เข้าใจหลักการวาดภาพ แต่ด้วยความสามารถในปัจจุบันของเขา การวาดภาพเลียนแบบจึงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขา
ด้วยความทรงจำของเขา โจวเหวินวาดภาพอาหยงในสภาพที่หมดหนทางเมื่อครู่ โดยมีบันไดหินของระเบียงแห่งโชคชะตาเ
