งมองภาพเหมือนและอาหยง ยิ่งมองยิ่งคิดว่า นี่แหละคือคนชั่ว
“มองอะไรอยู่เหรอ?” อาหยงรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยเมื่อมองไปที่โจวเหวิน จึงคำรามใส่โจวเหวิน
“ถ้าหากมีใครสักคนในโลกนี้ที่หน้าตาคล้ายกับคนในภาพวาดนี้มาก ๆ หมายถึงคล้ายมากจริง ๆ แต่คงไม่ใช่พ่อของคุณ คุณอยากจะพบเขาไหม?” โจวเหวินกล่าวอย่างลังเล
“ทำหน้าเหมือนไปทำไม? ก็ไม่ใช่พ่อฉันนี่นา” อายองทำหน้าบึ้ง
“นั่นก็จริง” โจวเหวินคิดดูแล้ว เขาคิดถูก คนๆ นั้นคงไม่ใช่พ่อของอาหยงแน่ๆ
อายองดูเหมือนเด็กสาว แต่เธอไม่รู้ว่าตัวเองอายุเท่าไหร่ เพราะพ่อแม่ของเธอพบกันเมื่อหลายพันปีก่อน
แต่โจวเหวินอดไม่ได้ที่จะมองภาพเหมือนบนพื้นอีกครั้ง มันคล้ายกันมาก อารมณ์แบบนั้น โจวเหวินไม่เคยเห็นในคนอื่นมาก่อนเลย
ผู้หญิงคนนี้หน้าตาเหมือนอันเซิงมาก แต่อันเซิงแก่มากแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะมีลูกสาวแบบนี้
“ถ้าอย่างนั้น เราก็บอกลากันเถอะ ฉันจะไปดูที่เทียนหมิงไท่” แม้ว่าโจวเหวินจะยังบ่นพึมพำอยู่ในใจ แต่เขาก็รู้สึกว่ามันเป็นไปไม่ได้ เมื่อเขากลับมาในภายหลัง เขาค่อยบอกอันเซิงก็ได้
“เดี๋ยวก่อน ฉันจะไปด้วย” อายองพูดอย่างรวดเร็ว “คุณยังไม่ได้คืนสมบัติของตระกูลให้ฉัน คุณจะจากไปแบบนี้ได้อย่างไร”
ไม่สำคัญว่าโจวเหวินเต๋าจะมีบอดี้การ์ดระดับเทพหรือไม่ เพราะมันจะช่วยลดปัญหาต่างๆ ระหว่างทางได้มาก
หลังจากกล่าวอำลาตี้ซินแล้ว โจวเหวินและอาหยงก็รีบไปยังเทียนหมิงไท่ด้วยกัน
“โจวเหวิน เจ้าคิดว่าคน
