องจั่วทุบกล่องทองคำซ้ำแล้วซ้ำเล่า และในที่สุดกล่องทองคำก็แตกเป็นรอยร้าว
เขารีบขอให้ปีศาจน้อยหยุดก่อน จากนั้นโจวเหวินก็เอาตาแนบกับรอยแตกแล้วมองเข้าไปข้างใน
เมื่อมองเพียงแวบเดียว โจวเหวินก็ตกตะลึง ในกล่องทองคำนั้นไม่มีรูปหญิงสาวสวยหวาน แต่มีเพียงผ้าขาดวิ่นผืนเล็กๆ เท่านั้น
โจวเหวินยื่นมือออกไปดูด และผ้าขี้ริ้วก็ถูกดูดออกมาจากช่องว่างนั้น
มีคราบสีน้ำตาลเข้มเป็นจุดๆ บนแถบผ้าสีขาว ซึ่งดูเหมือนผ้าพันแผลที่ใช้แล้วไม่ว่าจะมองในแง่ไหนก็ตาม
“นี่อะไรกันเนี่ย?” โจวเหวินคิดในใจ เป็นไปไม่ได้เลยที่จะนำผ้าพันแผลธรรมดามาใส่ในตู้ที่แข็งแรงขนาดนี้
แต่เขาค้นคว้าหาข้อมูลแล้วค้นคว้าอีก ก็ไม่พบว่าผ้าพันแผลนี้มีอะไรพิเศษเลย
แต่เรื่องนี้ไม่น่าจะง่ายขนาดนั้น เมื่อกี้โจวเหวินพยายามดึงอย่างแรงแล้ว แต่ก็ดึงไม่ขาด
“เทียนเทียน เจ้าอยู่ไหน?” โจวเหวินเรียกอยู่นาน แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ
“ดูเหมือนว่าเทียนเทียนไม่น่าจะอยู่ที่นี่ เธอปล่อยให้ฉันมาที่นี่แค่เพื่อเอาผ้าขี้ริ้วผืนนี้หรือไง” โจวเหวินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะอดไม่ได้ที่จะมองไปที่กล่องสีทอง
ทุกอย่างอยู่ที่นี่หมดแล้ว คุณจะเอาเศษผ้ากลับไปไม่ได้หรอก โจวเหวินพยายามจะเอาลังทองคำใส่เข้าไปในช่องเก็บของ แต่กลับพบว่าใส่ไม่ได้
เนื่องจากเขาไม่สามารถนำเข้าไปข้างในได้ เขาจึงต้องแบกมันกลับไป โจวเหวินพยายามแบกกล่องทองคำนั้น
ด้วยแรงทั้งหมดนี้ ทำให้พบว่ามีประตูอยู่บานหนึ่ง
