ะราชวัง ทีละคนๆ ต่างก็เซถลา ไม่สามารถควบคุมมหาสมุทรที่รวมตัวกันไว้ได้อีกต่อไป ทีละคนๆ ถูกน้ำทะเลล้อมรอบ และลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า แม้แต่ราชาเทพทะเลแห่งวันสิ้นโลกก็ไม่เว้น ถูกน้ำทะเลกลืนกินไปพร้อมกับเสียงกรีดร้องและคร่ำครวญ
มหาสมุทรกลายเป็นท้องฟ้า พื้นทะเลกลายเป็นแผ่นดิน และมีเพียงคนคนเดียวที่ยืนอยู่ระหว่างท้องฟ้ากับแผ่นดิน
“การปฏิบัติตามกฎมันยากนักหรือไง?” หวังหมิงหยวนถอนหายใจพลางกำมือแน่น ก่อนจะได้ยินเสียงปัง
ทุกสิ่งในมหาสมุทรบนท้องฟ้าถูกทำลายล้าง เลือดของเผ่าแห่งมหาสมุทรย้อมมหาสมุทรให้เป็นสีแดง และมหาสมุทรเหนือศีรษะกลายเป็นทะเลเลือดบนท้องฟ้า
“ในเมื่อคุณมาถึงที่นี่แล้ว ทำไมไม่ลองเข้ามาพบกันดูล่ะ” หวังหมิงหยวนพูดขึ้นอย่างกระทันหันและเบาๆ
“ตอนนี้เจ้าเป็นราชาแห่งมิติอื่นแล้ว ใครจะรู้ว่าเจ้าจะได้พบกับเพื่อนเก่าอย่างข้าอีกหรือไม่” เสียงยิ้มแย้มดังขึ้นไม่ไกลจากหวังหมิงหยวน และเป็นเสียงของวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ที่หายตัวไปในดินแดนศักดิ์สิทธิ์นั่นเอง
“แก่ก็คือแก่ แต่เพื่อนไม่จำเป็นต้องแก่เสมอไป” หวังหมิงหยวนหันไปมองพระวิญญาณบริสุทธิ์แล้วกล่าว
“ผ่านมาหลายปีแล้ว คุณก็ยังไม่เปลี่ยนแปลงเลย ความเกลียดชังมันยากที่จะปล่อยวางจริงๆ หรือ? ผู้คนตายไปนานแล้ว บางสิ่งบางอย่างก็ควรปล่อยวางได้ ไม่ว่าคุณจะทรมานตัวเองมากแค่ไหน ความตายก็จะไม่ฟื้นคืนชีพ” พระวิญญาณบริสุทธิ์ถอนหายใจ
“เพราะผู้ที่จากไปแล้วจะไม่มีวันฟื้นคื
