กลืนเข้าไป
“แล้วคุณรู้ได้อย่างไร?” เย่ว์ตูเห็นประตูในเวลานั้นจึงถามโจวเหวิน
“ผมไม่ใช่หนุ่มน้อยที่เพิ่งเดบิวต์ ผมจะหงุดหงิดและเสียสละสัตว์เลี้ยงคู่ใจเหล่านั้นเพื่อการทดสอบได้อย่างไร ระยะทางระหว่างสัตว์เลี้ยงคู่ใจแต่ละตัวตั้งแต่เข้าเมืองไปจนถึงหัวหน้าคนดูนั้นขึ้นอยู่กับอัตราส่วนบางอย่างที่เพิ่มมากขึ้น แม้ว่าจะมีอะไรอยู่ในหัวนั้นก็ตาม แม้จะเป็นภัยพิบัติระดับหายนะ สัตว์เลี้ยงคู่ใจระดับภัยพิบัติทางธรรมชาติก็ไม่มีทางที่จะไม่มีโอกาสต่อสู้เลย”
“นี่แสดงให้เห็นว่านี่เป็นกฎชนิดหนึ่ง สัตว์เลี้ยงทุกตัวที่ขึ้นไปถึงหัวของมนุษย์ได้ถูกจำกัดด้วยกฎนี้และไม่สามารถดิ้นรนได้เลย ด้วยวิธีนี้ ข้อสรุปจึงชัดเจน ถ้าหัวใหญ่ก็จะถูกหัวกลืนเข้าไป และถ้าหากตัวใหญ่กว่าหัว ก็จะถูกกลืนเข้าไปเท่านั้น” โจวเหวินอธิบาย
“สามี ท่านฉลาดเหลือเกิน นางสนมยิ่งชอบท่านมากขึ้นเรื่อยๆ” เย่ว์ตูแสร้งทำเป็นไร้เดียงสาและซื่อบริสุทธิ์
“เรื่องทั้งหมดนี้มันเกี่ยวกับอะไรกัน?” โจวเหวินยิ้มอย่างขมขื่น
โชคดีที่เกิดการเปลี่ยนแปลงอีกอย่างในเมือง โจวเหวินรีบมองไปรอบๆ เมืองและเห็นว่าหลังจากที่หัวถูกจักรพรรดิบีมอนกลืนเข้าไปแล้ว ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงแปลกๆ ขึ้นในพระราชวัง
ชั้นในสุดของพระราชวังค่อยๆ ยกตัวขึ้นและกลายเป็นบัลลังก์ขนาดมหึมา บัลลังก์นั้นดูเหมือนจะถูกสร้างขึ้นมาเพื่อจักรพรรดิบีมอนโดยเฉพาะ และดูเหมือนว่าจะพอดีที่จะนั่งลง
ตัวพระราชวังเองก็สูง
