บทที่ 1810
“ไอ ไอ… โจวหลิงเฟิงโกหกฉัน… หรือคุณโกหกโจวหลิงเฟิง…” จิงเต๋าเซียนที่เสียเลือดไปหมดแล้ว เหลือเพียงลมหายใจเดียว แม้จะไอออกมาก็ยังไม่สามารถไอเป็นเลือดได้
“มนุษย์เพียงสองคนเท่านั้นที่เคยเห็นร่างที่แท้จริงของข้า” ท่านลอร์ดตี้กล่าวอย่างแผ่วเบา
“งั้น…งั้น…ข้าก็พ่ายแพ้แล้ว…ไม่ผิดหรอก…” จิงเต๋าเซียนกล่าว พลังชีวิตในร่างกายค่อยๆ สลายไป และในไม่ช้าก็หมดลมหายใจ
องค์จักรพรรดิจ้องมองโจวเหวินด้วยสายตาที่เฉียบคมราวกับใบมีด
“เอ่อ อย่าเข้าใจผิดนะครับ ท่านลอร์ดตี้ ผมรู้มาอยู่แล้วว่าจิงต้าเซียนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของท่าน ผมเลยใช้วิธีหลอกล่อให้เขาเผยธาตุแท้ออกมา” โจวเหวินไอเบาๆ
“เจ้าก็ไม่ใช่สิ่งที่ดีเหมือนกัน” ท่านลอร์ดไดพูดอย่างเย็นชา
“ฝ่าบาท ท่านก็โกหกข้าด้วยใช่ไหม ทุกคนอย่าคุยกัน” โจวเหวินกล่าว
ท่านลอร์ดตี้เหลือบมองโจวเหวินแล้วพูดอย่างเย็นชาว่า “ข้าไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าข้าจะพ่ายแพ้ให้กับพ่อและลูกชายของเจ้า และทุกอย่างเป็นของเจ้าไปแล้ว แต่ในอนาคตจะมีโอกาสเข้ามาอีก และข้าก็จะเข้ากันได้ดีกับพ่อและลูกชายของเจ้า”
โจวเหวินอดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างขมขื่นในใจ เขาคงเดาเบาะแสบางอย่างได้แล้วกระมัง
สิ่งที่ท่านจักรพรรดิกล่าวมานั้นโดยพื้นฐานแล้วเป็นความจริง แต่พวกเขาโกหกโจวเหวินในประเด็นสำคัญ
เห็นได้ชัดว่าจักรพรรดิเป็นอมตะ แล้วทำไมถึงมีร่างเป็นมนุษย์? โจวเหวินสงสัยเรื่องนี้มาตลอดในเวลานั้น
ต่อมา ในที่สุดฉันก็เ
