์ดูแปลกๆ เล็กน้อย โจวเหวินจึงหยิบกุญแจออกมาดูครู่หนึ่ง แล้วจึงคืนให้โจวเหวินเพื่อลองอีกครั้ง
ผลลัพธ์ยังคงเหมือนเดิม ไม่ว่าโจวเหวินจะพยายามแค่ไหน กุญแจก็ไม่สามารถเปิดกล่องหยกได้เลย
“มันจะเป็นไปได้อย่างไร… เป็นไปไม่ได้…” จักรพรรดิ์ทรงมองด้วยความไม่เชื่อ
“ดูเหมือนว่าฉันคงช่วยอะไรคุณไม่ได้ งั้นฉันจะคืนกุญแจนี้ให้คุณ” โจวเหวินโยนกุญแจให้จักรพรรดิ
อันที่จริง โจวเหวินคาดเดามานานแล้วว่าเขาอาจเปิดกล่องหยกนี้ไม่ได้ เพราะเขาไม่ใช่สัตว์เลี้ยงคู่ใจของจักรพรรดิอย่างที่พระองค์ตรัสไว้
ถ้าหากเขาเคยเป็นสัตว์เลี้ยงคู่ใจบนโลก ทำไมผู้ต้องขังถึงไม่รู้สึกตั้งแต่แรก ในเมื่อเขาเองก็เคยเป็นสัตว์เลี้ยงคู่ใจบนโลกมาก่อน ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่จะไม่สังเกตเห็น
“เป็นไปไม่ได้ เจ้าเป็นสัตว์เลี้ยงคู่ใจบนโลก เจ้าควรจะเปิดมันได้ เว้นแต่…เป็นไปไม่ได้…ถ้าเจ้าไม่ใช่เด็กทารกที่โจวหลิงเฟิงพาตัวไป เจ้าจะกลายเป็นคัมภีร์อมตะได้อย่างไร…” เห็นได้ชัดว่าจักรพรรดิ์ทรงเข้าใจบางส่วนแล้ว แต่ยังไม่เข้าใจทั้งหมด
โจวเหวินรู้เรื่องนี้ดีอยู่แล้ว โจวหลิงเฟิงไม่ได้โกหกเขา เขาและอันจิงแลกเปลี่ยนกันจริง ๆ อย่างน้อยที่สุด อันจิงก็เป็นสัตว์เลี้ยงคู่ใจของโลก
สิ่งที่โจวเหวินไม่เข้าใจคือ โจวหลิงเฟิงใช้วิธีใดในการหลบซ่อนจากท้องฟ้าและข้ามทะเลได้ และแม้แต่การมีอยู่ของท่านจักรพรรดิก็ยังไม่พบเบาะแสใดๆ
“โจวหลิงเฟิงนี่ช่างดีเหลือเกิน เพื่อไม่ให้ข้าไ
