บทที่ 1807
“ต่อให้ฉันเป็นแค่สัตว์เลี้ยงบนโลก แล้วยังไงล่ะ?” โจวเหวินคิดในใจอยู่แล้วพลางมองไปที่ผู้หญิงคนนั้นแล้วถาม
“ได้อย่างไร? ในเมื่อท่านอยู่ที่นี่แล้ว ก็หมายความว่าข้าสามารถไปได้แล้ว” ท่านลอร์ดตี้กล่าว
“ฉันจำไม่ได้ว่าเคยพูดว่ามันจะช่วยให้คุณพ้นจากปัญหา” โจวเหวินขมวดคิ้ว
จักรพรรดิยิ้มอย่างขี้เล่นพลางกล่าวว่า “ข้าจำไม่ได้ว่าเคยบอกว่าต้องการให้ท่านมาช่วยข้า”
“คุณไม่ต้องการให้ฉันช่วยคุณเหรอ?” โจวเหวินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
“เมื่อจักรพรรดิองค์นี้ไร้เทียมทาน เจ้าก็เป็นเพียงสิ่งไร้ค่า ถ้าข้าช่วยตัวเองไม่ได้ จะขอความช่วยเหลือจากเจ้าไปทำไม” ท่านจักรพรรดิกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ
“ถ้าอย่างนั้นทำไมเธอยังอยู่ที่นี่ล่ะ?” โจวเหวินทำหน้าบึ้งและแซว
“แน่นอน ข้ากำลังรอท่านอยู่ ข้าได้ตกลงกับนางไว้แล้วว่าข้าจะไปได้ก็ต่อเมื่อท่านมาที่นี่และมอบสิ่งของให้ท่านเท่านั้น” ท่านลอร์ดตี้กล่าว
“นาง? นูวา?” โจวเหวินรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ จักรพรรดิเพิ่งตรัสว่านูวาคือผืนดิน ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตธรรมดา แล้วนางจะทำสัญญากับผืนดินได้อย่างไร?
ถ้าไม่ใช่หนูวาที่เห็นด้วยกับท่านดีแล้ว ก็เหลือความเป็นไปได้เพียงคนเดียวเท่านั้น คือคนที่เห็นด้วยกับท่านจักรพรรดิก็คือหญิงที่เดินทางมายังโลกด้วยเรือและขุดเอาเชลยขึ้นมา
แต่ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร? จักรพรรดิคือใคร?
ตามการคาดเดาของโจวเหวินเอง ในบรรดาหญิงสาวและจักรพรรดิ จะต้องมีคนจากตระกูลอม
