ทั้งสองก็เดินไปยังสวนเล็กๆ หลังบ้าน
กาน้ำชาหนึ่งกา สองคน ใต้แสงจันทร์อันเงียบสงัด กลิ่นชาลอยขึ้นมา
“คุณเคยไปร้านซีหยวนหรือเปล่า?” โจวหลิงเฟิงหยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบ หลังจากวางถ้วยชาลง เขาก็พูดบางอย่างที่โจวเหวินคาดไม่ถึง
“คุณรู้ได้อย่างไร?” โจวเหวินถามด้วยความประหลาดใจ
โจวหลิงเฟิงไม่ได้ตอบ แต่พูดต่อว่า “คุณเห็นสัตว์เลี้ยงขนสีเงินตัวนั้นหรือเปล่า คุณรู้สึกอย่างไรบ้าง?”
“มันรู้สึกยังไงเหรอ?” โจวเหวินรู้สึกว่าคำถามของโจวหลิงเฟิงนั้นช่างไม่รู้เรื่อง และไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงแง่มุมไหน
“สัตว์เลี้ยงของฉัน สบายดีไหม?” โจวหลิงเฟิงถามอีกครั้งพร้อมรอยยิ้ม
พัฟ!
โจวเหวินแค่จิบชาเข้าไปนิดเดียวแล้วก็คายออกมาทันทีหลังจากสั่งเสร็จ
เขามองโจวหลิงเฟิงด้วยดวงตาเบิกกว้างและพูดด้วยความไม่เชื่อว่า “คุณพูดอะไรนะ? สัตว์เลี้ยงขนสีเงินตัวนั้นเป็นสัตว์เลี้ยงของคุณเหรอ?”
เขาไม่เคยคิดฝันมาก่อนว่าโจวหลิงเฟิงจะพูดแบบนั้น ที่จริงแล้ว ต่อให้เขาได้ยินด้วยหูตัวเอง เขาก็ยังไม่อยากเชื่ออยู่ดี
“อะไรนะ? ฉันมีสัตว์เลี้ยงเป็นเพื่อนเนี่ย คนอื่นจะยอมรับยากขนาดนั้นเลยเหรอ?” โจวหลิงเฟิงพูดพร้อมกับยิ้มเล็กน้อย
“การยอมรับสัตว์เลี้ยงเป็นเพื่อนนั้นไม่ใช่เรื่องยาก แต่สัตว์เลี้ยงเป็นเพื่อนแบบนั้น…” โจวเหวินพูดไม่ออกอยู่พักใหญ่
“เขาแตกต่างออกไปเล็กน้อยจริงๆ จะเรียกว่าเป็นสัตว์เลี้ยงคู่ใจของฉันได้หรือไม่ก็ได้” โจวหลิงเฟิงกล่าวอย่างใจเย็น
“
