“ถ้าไม่อยากกังวล ก็กลับมาทำเองซะ อย่ามาพูดพล่ามอยู่แถวนั้น” หลี่ซวนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
โจวเหวินยิ้มพลางกล่าวว่า “ใครที่ไม่ต้องการกลับมาก็เป็นพวกงี่เง่า แต่ถ้าฉันกลับมาไม่ได้ เมืองโบราณไกด์ก็ปกป้องได้ ถ้าทำไม่ได้ก็ไม่ต้องฝืน ก็ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป”
“ถ้าแกอยากมีชีวิตอยู่ ก็จงทำทุกวิถีทางเพื่อให้ฉันกลับมา เราตกลงกันว่าจะสร้างเมืองนี้ด้วยกัน ตอนนี้เมืองก็สร้างเสร็จแล้ว และฉันก็อยู่ที่นี่ แกต้องกลับมาที่นี่” หลี่ซวนจ้องมองโจวเหวินแล้วพูดว่า…
“เผื่อไว้ในกรณีที่…” โจวเหวินกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ถูกหลี่ซวนขัดจังหวะเสียก่อน
“ไม่มีเหตุฉุกเฉินอะไรนี่นา การออกจากเมืองก็ง่ายนิดเดียว เราจะไปอยู่ที่ไหนได้ล่ะ?” หลี่ซวนถามอย่างไม่ต้องการคำตอบ
โจวเหวินตกตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มแล้วกล่าวว่า “ใช่แล้ว เราจะกลับไปที่ไหนได้บ้าง”
“เข้าใจไว้นะ กลับมาหาฉัน คุณจะได้อยู่ในเมือง” น้ำเสียงของหลี่ซวนผ่อนคลาย แต่คำสัญญาของเขานั้นหนักแน่นดุจภูเขา
“ตกลง” โจวเหวินจ้องมองหลี่ซวนครู่หนึ่ง พยักหน้าตอบ แล้วหันหลังเดินออกไป
ทันทีที่เขาเดินออกจากประตูสนาม เขาก็เห็นร่างผอมบางยืนอยู่ข้างทางเดินหิน พิงกำแพงโบราณ และจ้องมองโจวเหวินด้วยสายตาคู่หนึ่ง
“หยูจือ…” โจวเหวินรู้สึกตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นจางหยูจือ
“จะไปเหรอ?” จางหยูจือมองไปที่โจวเหวินแล้วพูด
โจวเหวินพยักหน้าเล็กน้อยและไม่พูดอะไร ที่จริงแล้วเขาไม่รู้จะพูดอะไรดี
“ค
