บมนุษย์ถึงสองครั้งติดต่อกัน การที่โจวเหวินปรากฏตัวบนภูเขาในเวลานี้ ทำให้ผู้คนเกิดลางร้ายขึ้นมา
“จะเลือกสิ่งนี้ในเวลาแบบนี้ได้อย่างไร” ศาสตราจารย์กู่อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว
ทุกคนรู้ดีว่าในบรรดามนุษย์ปัจจุบันนั้น เกรงว่าจะไม่มีใครเทียบได้กับเหล่าเซียนจากแดนไกล การต่อสู้สองครั้งระหว่างเจียงหยานและจงจื่อหย่าได้ทำให้ทุกคนตระหนักถึงเรื่องนี้อย่างชัดเจน
การรีบเร่งไปต่อสู้กับเหล่าอมตะจากต่างแดนนั้นไม่ใช่ทางเลือกที่ดี ไม่ว่าจะมองในแง่ไหนก็ตาม
“ใจร้อนเกินไป… ใจร้อนเกินไป… ไม่ว่าจะเป็นจงจื่อหย่าหรือเจียงเหยียน ตราบใดที่รออีกสองปี หรือแค่ปีเดียว คนที่มีพรสวรรค์เช่นนี้ก็มีโอกาสเติบโตจนถึงระดับที่สามารถต่อสู้กับเซียนนอกโลกได้ แต่ตอนนี้ทุกอย่างกลับสูญเปล่า ตอนนี้โจวเหวินก็ไปอีกแล้ว…ยังเด็กเกินไป…ใจร้อนเกินไป…เฮ้อ…” ศาสตราจารย์กูรู้สึกเสียใจกับเรื่องนี้จริงๆ และรู้สึกโกรธเล็กน้อยที่ตัวเองไม่แข็งแกร่งอย่างที่หวัง
อย่างที่เขาพูดนั่นแหละ ถ้าหากโจวเหวินรออีกปีหรือสองปี เขาอาจจะเข้าใจวิธีการเอาชนะเซียนสวรรค์ได้อย่างสมบูรณ์ แต่ถึงตอนนั้น การชนะจะมีประโยชน์อะไร?
จงทำสิ่งที่ถูกต้องในเวลาที่เหมาะสม เพราะหากพลาดพลั้งไปแล้ว จะเป็นไปไม่ได้ที่จะทำซ้ำอีกในชีวิตนี้
โจวเหวินเดินขึ้นเขาไปทีละก้าว และก่อนจะถึงวัด เขาก็เหลือบไปเห็นจงจื่อหย่า เจียงเหยียน และหวังหมิงหยวน ที่ถูกมัดติดกับเสาหยกขาว
เมื่อเห็นจงจื่อหย่าและเจ
