มารถเข้าไปเฆี่ยนหวังหมิงหยวนด้วยตัวเอง หรือได้เห็นเขาถูกทุบตีจนตาย
เมื่อเห็นจงจื่อหย่าเดินไปยังวัด นางฟ้าที่ทำร้ายหวังหมิงหยวนจึงหยุดทำร้ายและหันมามองจงจื่อหย่า
“คุณ…ไม่ควรมา…” หวังหมิงหยวนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดอย่างอ่อนแรงและขมขื่น
“ไม่มีอะไรควรหรือไม่ควร ฉันมีความสุข ฉันจึงมา ฉันเสียใจ ฉันก็จะจากไป และไม่มีใครหยุดฉันได้” จงจื่อหย่าพูดอย่างไม่แยแส แต่ก็ไม่หยุด และยังคงเดินต่อไปยังที่ที่หวังหมิงหยวนอยู่
“ท่านยา ท่านประธานที่ฆ่าผู้พิทักษ์และโฆษกไปมากมาย ท่านมาประชุมอะไรกัน?” นางฟ้าเหลือบมองยาแล้วถามด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์หรือสีหน้าใดๆ
ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา ผู้ชมที่กำลังดูการถ่ายทอดสดต่างก็ประหลาดใจ และในที่สุดพวกเขาก็รู้ว่าคนคนนั้นคือจงจื่อหย่า
“ข้าต้องการพาเขาไป เจ้าอยากจะขัดขวางข้าหรือ?” จงจื่อหย่ากล่าวพลางถือดาบไว้ในมือ รอยยิ้มปรากฏบนมุมปาก ดวงตาราวกับถูกปกคลุมด้วยหมอก เธอยิ้มและมองไปยังนางฟ้า
“ฉันจะไม่ห้ามเธอ แต่ชีวิตของเธอต้องคงอยู่ต่อไป” นางฟ้ายังคงพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“การขอให้ฉันมีชีวิตอยู่ต่อไปนั้นง่ายมาก ฉันถามถึงดาบในมือฉัน ถ้ามันตกลง คุณก็ทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ” จงจื่อหย่ากล่าว ร่างของเธอเร่งความเร็วขึ้นอย่างฉับพลัน พร้อมกับแบกดาบไว้บนไหล่ ดึงดาบออกจากฝักแล้วแทงนางฟ้าแสนสวยราวกับสายรุ้งที่หวาดกลัว
