รรพสิ่ง ราวกับว่าเพียงแค่เหลือบมองก็สามารถทำลายล้างทุกสิ่งได้
หัวใจของโจวเหวินก็รู้สึกจุกที่คอเช่นกัน แต่หลังจากดึงอย่างแรงแล้ว ปีศาจน้อยก็ยังไม่ขยับ ยังคงจ้องมองไปที่เทพสามตาอยู่เช่นเดิม
“เด็กคนนี้…โง่จัง…ไม่น่าทำแบบนี้เลย…” โจวเหวินคิดในใจ
ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าโจวเหวินว่าปีศาจน้อยมีนิสัยอย่างไร สิ่งที่มันชอบทำคือซ่อนตัวในความมืดและลอบโจมตี มันจะยืนรอความตายอย่างสิ้นหวังแบบนั้นได้อย่างไร?
“หรือว่าปีศาจน้อยจะมีแผนการอะไรหรือเปล่า?” โจวเหวินมองไปยังเทพสามตาที่กำลังเดินลงบันไดมาอย่างช้าๆ กัดฟันแน่น และยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
“หนูน้อยอิงอิง เสี่ยวอิงอิง อย่าทำให้ฉันต้องตายเลย” โจวเหวินรู้ดีว่าถึงแม้เขาจะไม่ปกปิดพลังของตัวเองเลย เขาก็จะสู้กับเทพตาสามดวงแบบตรงๆ แต่โอกาสรอดชีวิตของเขามีเพียงหนึ่งเปอร์เซ็นต์เท่านั้น
โอกาสเพียงหนึ่งเปอร์เซ็นต์นี้เป็นโอกาสที่หวังจือจะถอนหายใจ ไม่ใช่เพราะความแข็งแกร่งของเขาเพียงพอที่จะเอาชีวิตรอดได้
“ฉันน่าจะคิดไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่าทุกครั้งที่ฉันเข้าไปในมิติที่แท้จริง จะต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ และฉันไม่น่าเข้ามาเลย” โจวเหวินถอนหายใจในใจ แต่ทำได้เพียงรอให้ปาฏิหาริย์ปรากฏขึ้น
“มนุษย์คนหนึ่ง คุ้มค่าที่เหล่าโปรทอสผู้สูงศักดิ์จะลุกขึ้นไปฆ่าเขาหรือ? จะกล่าวได้หรือไม่ว่าพลังของโปรทอสสามตานั้นอ่อนแอลงถึงขนาดนี้แล้ว?” เจ้าแห่งเส้นทางขมวดคิ้วเล็กน้อย
ไม่ใช่แค่เขาคิดอย่างนั้นหร
