โจวเหวินจ้องมองเข้าไปในความว่างเปล่า อันที่จริงแล้วเขาไม่เห็นอะไรเลย สิ่งที่เขากำลังมองอยู่จริงๆ คือชะตากรรมที่หวางจือทิ้งไว้ หรือหญิงสาวที่ดำรงอยู่เพียงในชะตากรรมเท่านั้น
ด้วยพละกำลังของโจวเหวินเหวินนั้น เป็นไปไม่ได้เลยที่จะต้านทานจิตสำนึกของเทพนิรนาม แต่พลังแห่งเสียงถอนหายใจของหวังจือสามารถต้านทานจิตสำนึกอันน่าสะพรึงกลัวนั้นได้
ครั้งหนึ่งเคยยืนอยู่บนจุดสูงสุดแห่งอำนาจ ทุกเผ่าพันธุ์ต่างยอมจำนนต่อสิ่งมีชีวิตที่อยู่เบื้องล่าง แล้วพวกเขาจะยอมก้มหัวให้ผู้อื่นได้อย่างไร
คนอื่นมองไม่เห็น และโจวเหวินเองก็มองไม่เห็น แต่เขาสัมผัสได้ว่าราวกับมีเงาของผู้หญิงซ้อนทับอยู่กับร่างกายของเขา จ้องมองไปยังความว่างเปล่า ราวกับกำลังมองอะไรบางอย่างอยู่
“โจวเหวิน เจ้ากลัวหรือ?” เสียงผู้หญิงดังก้องอยู่ในความคิดของโจวเหวิน เสียงนั้นใสและไพเราะ แต่แฝงไปด้วยความมีอำนาจที่ยากจะบรรยาย ทำให้คนทั่วไปยากที่จะเชื่อมโยงคำว่า “น่ารัก” กับคำพูดนั้นได้
“ฉันกลัวอะไรเหรอ?” โจวเหวินไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่คิดอยู่ในใจ แต่ดูเหมือนเจ้าของเสียงจะรู้ว่าโจวเหวินกำลังพูดถึงอะไร
“ผู้ควบคุมจิตสำนึกนี้เป็นสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังอย่างยิ่ง แม้จะเป็นผู้ปกครองเผ่าพันธุ์ทั้งหก ก็ยากที่จะต่อต้านได้ เพียงแค่ความคิดเดียวก็สามารถฆ่าคุณได้” หญิงคนนั้นกล่าวต่อ
“แกเป็นใครวะ?” โจวเหวินไม่ได้ตอบคำถามว่าเขากลัวหรือไม่ ตอนนี้เขาอยากรู้ว่าผู้หญิงคนนั้
