น้าคุณ เด็กสาว ตราบใดที่คุณฆ่าเธอ เพราะกฎของโลกได้กดขี่สิ่งมีชีวิตนั้นไว้ สิ่งมีชีวิตนั้นก็จะไม่สามารถรับรู้ข้อมูลภายในโลกได้อีกต่อไป และแน่นอนว่ามันก็ไม่สามารถฆ่าคุณด้วยสติสัมปชัญญะได้” หญิงคนนั้นกล่าว
“แล้ววิธีที่สองล่ะ?” โจวเหวินถาม
“วิธีที่สองคือ แน่นอนว่าไม่ใช่การฆ่าเด็กผู้หญิงคนนั้น ฉันสามารถขัดขวางไม่ให้เขาควบคุมจิตสำนึกของคุณได้ชั่วคราว” หญิงคนนั้นกล่าวอีกครั้ง
“ดูเหมือนว่าวิธีแรกจะดีกว่า” โจวเหวินหันกลับมาและพูดต่อว่า “ดูเหมือนคุณจะมีอะไรจะพูดนะ”
“สิ่งนั้นไม่ใช่สิ่งมีชีวิต หรืออย่างน้อยก็ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตเสียทีเดียว มันน่าจะเป็นอาวุธมากกว่า” หญิงคนนั้นพูดช้าๆ “มันไม่ใช่ดาบในความหมายดั้งเดิม แต่เป็นสัตว์เลี้ยงคู่ใจคล้ายกับที่พวกมนุษย์เรียกกัน เป็นอาวุธที่มีชีวิตและจิตสำนึกเป็นของตัวเอง”
“แต่ไม่ว่าเขาจะเป็นอาวุธประเภทไหน ตราบใดที่มันเป็นอาวุธ ก็ต้องมีผู้รับใช้ แต่ว่าอาวุธแบบเขาต้องการผู้รับใช้ที่สูงมาก แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีชีวิตอยู่เหมือนเด็กผู้หญิงในอีกมิติหนึ่ง หาคนที่สองให้เจอ”
“ถ้าอย่างนั้น ตราบใดที่คุณฆ่าเธอได้ คุณก็จะจัดการทุกอย่างให้จบสิ้นได้ใช่ไหม?” โจวเหวินครุ่นคิด
“อย่างน้อยที่สุด ในระยะเวลาอันสั้นนี้ก็คงไม่มีผู้หญิงคนไหนเหมือนคุณอีกแล้ว ต่อให้ในอนาคตจะมีคนแบบนี้อีก ฉันก็ไม่รู้ว่าจะอีกกี่ปี เมื่อพิจารณาจากอายุขัยของมนุษย์แล้ว ฉันเกรงว่าฉันคงไม่มีโอกาสได้เห็นว
