้าจับฉันด้วยเหรอ?”
โจวเหวินไม่ได้มองเรื่องนี้เป็นเรื่องเดียวกันเสียทีเดียว เนื่องจากเขารู้ว่าเด็กสาวคนนั้นไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นเผ่าพันธุ์ต่างดาวที่มาศึกษาอยู่ในวัด เขาจึงไม่มีอารมณ์จะรับนักเรียนต่างชาติเข้ามา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการสอนอะไรให้เธอเลย เกรงว่าในอนาคตเธออาจจะกลายเป็นหายนะของมนุษยชาติไปเสียเอง
เมื่อเสี่ยวพูดขึ้น โจวเหวินตั้งใจจะปล่อยเรื่องนี้ไปแล้ว แต่หญิงสาวคนนั้นยั่วยุมากจนโจวเหวินไม่อยากปล่อยเธอไป
“ทำไมฉันถึงเอาไปไม่ได้ล่ะ?” โจวเหวินถามอย่างไม่แยแส
“ตกลง งั้นฉันจะเคารพท่านในฐานะอาจารย์ หวังว่าท่านจะไม่เสียใจในภายหลังนะคะ” เด็กสาวพูดพลางก้าวไปข้างหน้า คุกเข่าลงตรงหน้าโจวเหวิน และพูดเสียงดังว่า “อาจารย์อยู่ตรงนี้ค่ะ เคารพฉันค่ะ”
สีหน้าของเซียวเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็สายเกินไปที่จะหยุดเขาแล้ว
หญิงสาวกราบไหว้โดยไม่เอ่ยคำใด ๆ ขณะที่หน้าผากของเธอแตะพื้น ท้องฟ้าก็เปลี่ยนสีอย่างฉับพลัน จากท้องฟ้าที่สว่างไสวก็กลายเป็นสีที่น่าเกลียดน่ากลัว
ท้องฟ้าดูเหมือนจะกลายเป็นภาพลวงตา จากเดิมที่ถูกแบ่งออกเป็นชิ้น ๆ เมฆและดวงอาทิตย์ดั้งเดิม หลังจากผ่านการหักเหของแสงในภาพลวงตาแล้ว ดูเหมือนจะมีจำนวนมากมายนับไม่ถ้วน
ท้องฟ้าดูแปลกตา สวยงาม และเจิดจรัส ทำให้ทุกคนตะลึงไปชั่วขณะ
เมื่อเงยหน้ามองท้องฟ้าที่แปลกประหลาด สีหน้าของเสี่ยวก็เปลี่ยนไปอย่างประหลาด
โจวเหวินเองก็กำลังมองดูปรากฏการณ์ประหลาดบน
