บนหน้าจอของลูกรูบิคมีภาพทะเลสาบที่ปกคลุมไปด้วยหมอก มองเผินๆ แล้วเหมือนมีน้ำและหมอกเต็มไปหมด แม้จะมองไม่เห็นขอบ แต่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงทำให้คนคิดว่าเป็นทะเลสาบแทนที่จะเป็นมหาสมุทร
คุณไม่สามารถบอกได้เลยว่าสถานที่นี้อยู่ที่ไหนเพียงแค่ดูจากรูปภาพ บนโลกนี้มีแม่น้ำและทะเลสาบมากมายนับไม่ถ้วน การดูแค่รูปภาพเพียงอย่างเดียวจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะเดาได้ว่าอยู่ที่ไหน
ผู้คนต่างพูดคุยกันว่ามันอยู่ที่ไหน และนักวิเคราะห์ในรายการสำคัญๆ ต่างก็คาดเดากันไปต่างๆ นานา แต่ไม่มีใครสามารถบอกได้อย่างแน่นอนว่ามันคืออะไร
โจวเหวินออกมาจากลูกรูบิคและเห็นภาพบนลูกรูบิคในทันที ม่านตาของเขาก็หดเล็กลงทันที
“เหลาโจว ลูกรูบิคส่งความอบอุ่นมาให้อีกแล้ว ดูเหมือนว่าท่านจะรับมันไปได้อีกครั้งนะ” หลี่ซวนกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มขณะมองหน้าจอของลูกรูบิค
“ผมเกรงว่าคราวนี้เรื่องจะไม่ซับซ้อนอย่างนั้น” สีหน้าของโจวเหวินดูเคร่งขรึมเล็กน้อย
“หมายความว่ายังไง? มีใครบนโลกนี้ที่จะเทียบกับคุณได้อีก?” หลี่ซวนถามด้วยความสงสัย
“ไม่มีใครบนโลกนี้เทียบชั้นกับผมได้ แต่ผมเกรงว่าไม่ใช่แค่มนุษย์บนโลกนี้เท่านั้น” โจวเหวินจ้องมองหน้าจอรูบิคโดยไม่กระพริบตา
“คุณหมายความว่า…” หลี่ซวนดูเหมือนจะเดาอะไรบางอย่างได้ สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างแปลกใจ เขามองไปที่หน้าจอของรูบิคแล้วพูดว่า “คุณกำลังจะบอกว่ามิติในรูบิคนี้เป็นมิติที่แตกต่างออกไปใช่ไหม?”
“ฉันเคยไปอีกมิติห
