“อาจารย์ ท่านยังเป็นท่านอยู่หรือเปล่าครับ?” โจวเหวินสบตากับหวังหมิงหยวนแล้วพูดอย่างช้าๆ
“ฉันคืออะไร?” หวังหมิงหยวนหยิบดาบที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาแล้วส่งให้โจวเหวินพลางกล่าวต่อว่า “ในสภาพแวดล้อมที่แตกต่างกัน ก็จะมีฉันที่แตกต่างกันออกไป เกิดในหมู่บ้านเล็กๆ บนภูเขาที่โดดเดี่ยวจากโลกภายนอก ฉันก็เป็นชาวบ้านคนหนึ่ง ฉันเป็นนักเรียนในโรงเรียน เป็นทหารในกองทัพ และเป็นผู้นำหลังจากได้เป็นนายทหาร ทั้งหมดนี้อาจเป็นฉันได้ แต่ในแต่ละช่วงเวลา ความคิดและเนื้อหาจะแตกต่างกันออกไป อาจกล่าวได้ว่าในแต่ละช่วงเวลานั้นไม่ใช่ฉันคนเดิมอีกต่อไปแล้ว”
“ตอนนี้เจ้าเป็นอะไร?” โจวเหวินถามหลังจากรับดาบมา
จนถึงตอนนี้ โจวเหวินยังคงจำคำถามที่หวังหมิงหยวนถามเขาและนักเรียนอีกสองสามคนได้ โจวเหวินรู้แล้วว่าหวังหมิงหยวนเลือกอะไร แต่ดังที่หวังหมิงหยวนเองได้กล่าวไว้ ในสภาพแวดล้อมที่แตกต่างกัน ความคิดก็จะแตกต่างกัน หวังหมิงหยวนในปัจจุบันก็ยังคงเป็นหวังหมิงหยวนอยู่ดี
โจวเหวินไม่แน่ใจ เขารู้สึกว่าตัวเองยิ่งไม่เข้าใจหวังหมิงหยวนมากขึ้นเรื่อยๆ
“ฉันก็คือฉัน อย่างน้อยตอนนี้ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงฉันได้” หวังหมิงหยวนกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
“งั้นผมก็วางใจได้แล้ว” โจวเหวินพยักหน้า
“ข้ากำลังรอเจ้าอยู่ที่เผ่าเซียน” หวังหมิงหยวนมองโจวเหวิน ดวงตาพร่ามัว ไม่รู้ว่าโจวเหวินกำลังคิดอะไรอยู่
โจวเหวินกล่าวว่า “ข้าตัดสินใจแล้วว่าจะไม่เป็นโฆษกของตระกูลเซียน
