เท้าขึ้นไปบนภูเขาแล้ว
“ถ้าอย่างนั้นก็ขึ้นไปอีกไม่ได้แล้วเหรอ รู้ว่ามันเป็นหลุมลึก ยังจะกระโดดลงไปอีกเหรอ?” หลิวหยุนพูดในใจ แต่คนอื่นๆ ก็ยังกระโดดตามลงไป
“ไม่สำคัญหรอกว่าจะเป็นหลุมหรือไม่ ฉันแค่ต้องการดาบเล่มนั้น คุณกลับไปก่อน ฉันจะขึ้นไปดู ถ้าทำอะไรไม่ได้ ฉันก็จะกลับเอง” โจวเหวินกล่าว
“ไม่เป็นไรหรอก เจ้ามีร่างกายเป็นกระดองเต่า ดังนั้นเจ้าไม่ต้องกังวลว่าจะหนีไม่พ้น” หลิวหยุนหยุดและไม่ได้ตามโจวเหวินขึ้นไปบนภูเขาอีก แต่เขาก็ไม่ได้ตั้งใจจะจากไปก่อน
โจวเหวินเดินขึ้นไปบนยอดเขาทีละก้าว ขณะที่หลิวหยุนบอกเขาว่า บนภูเขานี้ ห้ามบินหากไม่จำเป็น และห้ามใช้พลังแห่งกาลเวลา
หลิวหยุนไม่รู้ถึงผลที่ตามมาจากการใช้มัน คำเหล่านั้นถูกถ่ายทอดมาจากจิงเต๋าเซียนโดยไม่เปลี่ยนแปลง
เมื่อถึงยอดเขา หญิงผู้นั้นก็ปล่อยมือจากด้ามดาบแล้วพูดกับหวังหมิงหยวนที่ยืนอยู่ข้างๆ ว่า “ท่านมาชักดาบเถอะ”
“เซียนจุนพูดติดตลกว่า คุณชักดาบไม่เป็น แล้วฉันจะชักดาบได้ยังไง” หวังหมิงหยวนกล่าวอย่างใจเย็น
“ฉันมีเหตุผลของฉันเอง คุณไปชักดาบมาเถอะ” หญิงคนนั้นกล่าวอย่างไม่แยแส
“ครับ ท่านเซียนจุน” หวังหมิงหยวนไม่ได้พูดอะไรอีก เขาเดินไปที่ศิลาจารึกและเอื้อมมือไปจับด้ามดาบ เขาพยายามดึงดาบออกมา แต่เขาก็ยังไม่ขยับเขยื้อน
“ไม่สามารถดึงร่างมนุษย์ออกมาได้หรือคะ?” หญิงคนนั้นขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ไจ่ไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไปแล้ว” หวังหมิงหยวนปล่อยมือและก้าวหลบไ
