ดูทั้งสองด้วยดวงตาสีเงิน แต่หลังจากมองอยู่ครู่หนึ่ง มันก็ดูเหมือนจะหมดความสนใจ และหันสายตาไปที่ตุ๊กตาเฉาโกวแทน
“ดูเหมือนว่าชายคนนี้จะไม่ค่อยสนใจกินเนื้อสัตว์เท่าไหร่” โจวเหวินรู้สึกดีใจขึ้นมาทันที
แน่นอน ~www.mtlnovel.com~ อุ้งเท้าของไก่ฟ้าชูขึ้นและเดินไปด้านข้าง ดูเหมือนจะต้องการเลี่ยงโจวเหวินและหลิวหยุน และไปคว้าตุ๊กตาเฉาโกวต่อ
หลิวหยุนเองก็รู้สึกดีใจอย่างมากเช่นกัน ในเวลานี้เขาไม่กล้าพูดจาไร้สาระอีก เพื่อไม่ให้ไปยั่วยุไก่ฟ้า
ตราบใดที่ไก่ฟ้ายังวิ่งเข้าหาตุ๊กตาเฉาโกว ทั้งสองก็จะมีโอกาสเข้าไปในหลุมและหนีออกจากสถานที่อันน่ากลัวแห่งนี้ได้
โจวเหวินกำลังคำนวณว่าไก่ฟ้าบินออกจากหลุมไปไกลแค่ไหนเพื่อที่จะรีบเข้าไปอย่างราบรื่น แต่ใครจะรู้ว่าไก่ฟ้าเพิ่งเดินไปได้เพียงสองก้าว ตุ๊กตาเฉาโกวก็ขยับตัวแล้วเช่นกัน
ร่างของตุ๊กตาเฉาโกวหายไปในพริบตา หายไปจากสายตาของทั้งสองคนทันที
“น้องชาย…เจ้า…หัวทิ่ม…” หลิวหยุนจ้องมองศีรษะของโจวเหวินด้วยดวงตาเบิกกว้าง ราวกับเห็นผี
หากไม่ใช่เพราะเกราะพรหมอันยิ่งใหญ่ที่ปกปิดใบหน้าของโจวเหวิน ก็คงไม่มีใครเห็นใบหน้าของเขาได้ และแน่นอนว่าเขาคงคิดว่าใบหน้าของตัวเองน่าเกลียดกว่าหลิวหยุนเสียอีก
เพราะตุ๊กตาเฉาโกวกระโดดขึ้นไปบนหัวของโจวเหวินและนั่งอยู่บนหมวกเหล็กสีทองเข้ม โดยมีเท้าเล็กๆ ของไป๋เซิงเซิงห้อยอยู่บนหน้าผากของโจวเหวิน สั่นไปมา
