ีความสุขพลุ่งพล่านเล็กน้อย เขาเอื้อมมือไปแตะวัตถุโลหะชิ้นนั้น
สักพักหนึ่ง หลิวหยุนก็ดึงมือออกมาอีกครั้ง โดยยังคงถืออะไรบางอย่างอยู่ในฝ่ามือ
“ดูสิ รู้ไหมว่านี่คืออะไร?” หลิวหยุนยื่นมือออกไป และเห็นผลึกกลมๆ สามชิ้นขนาดต่างกันอยู่ในฝ่ามือ ชิ้นเล็กๆ มีขนาดพอๆ กับไข่นกพิราบ ส่วนชิ้นใหญ่กว่านั้นดูเหมือนไข่เป็ด และยังมีกลิ่นบางอย่างด้วย
“นี่คืออะไร?” โจวเหวินเห็นว่าสิ่งนั้นดูไม่เหมือนผลึกพลังชีวิต หรือแก่นแท้ของอาณาเขต เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร
“ฮ่าฮ่า ฉันจะบอกให้ อย่าอิจฉาเลยนะ พวกนี้คือสมบัติล้ำค่าที่สุด เมื่อกี้ สัตว์เลี้ยงระดับความกลัวของฉันกินแค่เมล็ดถั่วก็เลื่อนขั้นเป็นระดับภัยพิบัติธรรมชาติแล้ว สองตัวนั้นแค่ดมกลิ่นก็เลื่อนขั้นเป็นระดับเทพแล้ว ไม่มีผลข้างเคียงอะไรเลย แถมยังมีอีกสามตัว แต่ละตัวใหญ่กว่านั้นอีก ไม่รู้ว่ากี่ครั้งแล้ว…ฮ่าฮ่า…อิจฉา…อิจฉา…น่าเสียดาย เธอมาช้าไปแล้ว พวกนี้เป็นของฉัน…” หลิวหยุนพูดด้วยความตื่นเต้นจนแทบพูดไม่ออก
“มีแบบนี้ด้วยเหรอ?” โจวเหวินอ้าปากค้างด้วยความอิจฉาเล็กน้อย
“เข้าใจแล้ว เครื่องโลหะพวกนี้ต้องเป็นเตาหลอมของปรมาจารย์สูงสุดแน่ๆ นี่คือยาอายุวัฒนะที่ปรมาจารย์สูงสุดสร้างขึ้น…บางทีอาจจะเป็นยาอายุวัฒนะทองคำระดับเก้าในตำนาน…” หลิวหยุนกล่าว ดวงตาของเขาเป็นประกายขึ้นมาทันที จ้องมองไปที่ผลึกสามชิ้นในมือและพึมพำกับตัวเองว่า “ของพวกนี้สามารถใช้ได้โดยไม่คำนึงถึงคุณสม
