หลังจากวนเวียนอยู่รอบภูเขาซีเฉิงเป็นเวลานาน ในที่สุดโจวเหวินก็พบลวดลายมือเล็กๆ นั้น
อย่างไรก็ตาม บริเวณที่มีลวดลายมือเล็กๆ นั้น ไม่มีทางขึ้นเขา มีเพียงกำแพงหินโล่งๆ ที่มีรอยบุ๋มขนาดเท่ากำมืออยู่บนกำแพง เนื่องจากกำแพงภูเขาโดยรอบไม่เรียบ รอยบุ๋มจึงดูไม่ค่อยเด่นชัดนัก
“ฉันบอกแล้วไงว่า น้องชาย เจ้าไม่คิดจะเข้าไปในภูเขาจริงๆ เหรอ? ฉันคิดว่า ถึงแม้อาจารย์จะแปลกๆ ไปหน่อย แต่ก็คงไม่ถึงกับโกงพวกเราหรอก และท่านผู้เฒ่าก็เข้าไปดูด้วย เจ้าก็รู้ว่าสายตาของท่านผู้เฒ่านั้นร้ายกาจแค่ไหน ท่านบอกว่าไม่มีปัญหา ฉันคิดว่าปัญหาคงไม่ใหญ่โตอะไรหรอก” หลิวหยุนพึมพำกับตัวเอง
โจวเหวินไม่สนใจเขา หยิบโทรศัพท์มือถือที่หลิวหยุนสะพายอยู่ด้านหลังออกมา แล้วแตะไปที่ลวดลายมือเล็กๆ บนกำแพงภูเขา โทรศัพท์มือถือแสดงข้อความแจ้งให้ดาวน์โหลดสำเนาทันที
“ภูเขาที่พังทลายนี้มันดีตรงไหน? แค่อยากพูดอะไรที่ทำให้มีความสุขงั้นเหรอ? อยากเข้าไปในภูเขางั้นเหรอ?” หลิวหยุนพูดด้วยความหดหู่
“คุณคิดว่ากำแพงภูเขานี้ดูแตกต่างออกไปเล็กน้อยไหม” โจวเหวินกล่าวพลางมองไปที่กำแพงภูเขา
หากไม่มีลวดลายมือเล็กๆ สลักอยู่ตรงนี้ โจวเหวินคงไม่สังเกตเห็นอะไรผิดปกติ แต่ลวดลายมือเล็กๆ นั้นสลักอยู่ตรงนี้ และก็ไม่ได้สลักอยู่ในบริเวณพิเศษใดๆ ใกล้กับกำแพงภูเขา
หลังจากสังเกตการณ์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า โจวเหวินก็พบว่ากำแพงภูเขานี้มีความพิเศษอย่างแท้จริง
“มันต่างกันตรงไหนล่ะ?”
