กัน แต่สิ่งที่ท่านเห็นนั้นเหมือนกัน” หวังหมิงหยวนหยุดพูดชั่วครู่ แล้วกล่าวต่อว่า “ดาบที่ข้าเห็นนั้นสามารถเข้าได้จากประตูซีหมิงเท่านั้น ใช่แล้ว”
“ในเมื่อสิ่งที่คุณเห็นที่ประตูทั้งสี่นั้นเหมือนกัน ทำไมคุณไม่เข้าไปทางประตูอีกสามบานแล้วค่อยผ่านประตูทางทิศเหนือล่ะคะ” หญิงคนนั้นถามอีกครั้ง
“นอกประตูอีกสามบานมีวัดบนภูเขาอยู่ การซ่อนตัวจากภูเขานั้นยาก ภูเขารู้เรื่องนี้มานานแล้ว และการที่เราจะทำอะไรก็ไม่สะดวก” หวังหมิงหยวนกล่าว
“งั้นก็เข้าไปทางประตูทิศเหนือ” หญิงสาวเหลือบมองหวังหมิงหยวนแล้วพยักหน้าเล็กน้อย
“คราวหน้าจงนำทางไป” หวังหมิงหยวนกล่าวขณะเดินไปยังประตูภูเขา
หญิงสาวเดินตามหวังหมิงหยวนไปอย่างไม่เร่งรีบ และทยอยกันเข้าไปในประตูภูเขา
“ฉันบอกว่า น้องชาย อย่าไปซื้อของเลย รีบขึ้นเขากันเถอะ” หลิวหยุนเดินตามโจวเหวินไปพลางคะยั้นคะยอให้โจวเหวินรีบขึ้นเขา
“ไม่ต้องรีบ ค่อยไปคุยทีหลัง” โจวเหวินมั่นใจแล้วว่าหลิวหยุนต้องมีอะไรบางอย่างปิดบังเขาอยู่ และมันต้องเป็นเรื่องสำคัญมาก มิเช่นนั้น ด้วยนิสัยของหลิวหยุน เขาคงไม่กระวนกระวายขนาดนี้
ถึงแม้เขาจะกังวลใจ เขาก็คงไม่แสดงออกทางสีหน้ายั่วยวนแบบนั้นหรอก
“ฉันบอกความจริงนะ ฉันไม่ใช่คนเดียวที่รู้ว่ามีดาบเล่มนั้นอยู่ในภูเขาคุนหลุน ฉันกลัวว่าคนอื่นจะตามทันเร็วๆ นี้ ดังนั้นอย่าไปซื้อของเลย รีบเข้าไปกันเถอะ” หลิวหยุนเห็นโจวเหวิน เขารู้ว่าถ้าไม่พูดอะไรสักอย่าง ก็ค
