าล่ะ ผมยอมรับว่าผมหาไม่เจอ” หลิวหยุนรู้ว่าโจวเหวินจะไม่ถูกหลอกง่ายๆ ดังนั้นเขาจึงไม่ปฏิเสธเลย
“แล้วต้าเซียนเจอแล้วเหรอ?” โจวเหวินถามอีกครั้ง
คนที่สามารถหาที่แปลกๆ แบบนี้เจอได้คงมีแต่ชายชราประหลาดคนนั้นเท่านั้น
“คราวนี้คุณเดาผิดจริงๆ ชายชราคนนั้นไม่ได้ค้นพบที่นี่เป็นคนแรกหรอก” คำตอบของหลิวหยุนค่อนข้างเหนือความคาดหมายสำหรับโจวเหวิน
“ใครกัน?” โจวเหวินถามด้วยความสงสัย
“ฉันบอกได้ แต่คุณต้องสัญญากับฉันก่อน และตามฉันขึ้นไปบนภูเขาทันทีที่รู้คำตอบ” หลิวหยุนกล่าว
“งั้นผมก็ยังไม่รู้เหมือนกัน” โจวเหวินกล่าวต่อพลางเดินหน้าต่อไป
ในขณะนั้น หลิวหยุนรู้สึกกังวลใจอย่างมาก และพูดอย่างหมดหวังว่า “อาจารย์ของเรานั่นแหละที่รู้เรื่อง เขาไปตกลงกับชายชราคนนั้นแล้วขอให้ฉันพาคุณไปเอาดาบ แต่ขอร้องไม่ให้ฉันบอกคุณ”
“โลกมนุษย์?” โจวเหวินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจความหมายของคำพูดของหลิวหยุน
“ทำไมเขาไม่บอกฉันเองล่ะ?” โจวเหวินขมวดคิ้ว
“งั้นฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน เขาบอกแค่ว่าตระกูลเซียนสนใจดาบเล่มนั้นมาก เราต้องรีบไปเอาดาบก่อนที่ตระกูลเซียนจะได้ไป ถ้าไปช้าเกินไป ฉันเกรงว่าจะสายเกินไป รีบตามฉันขึ้นไปบนภูเขาเถอะ” หลิวหยุนกล่าว
“ไม่มีทาง” โจวเหวินไม่ได้ตั้งใจจะหันกลับไปมอง
“มีอะไรผิดปกติเหรอ? สิ่งที่ฉันพูดเมื่อกี้เป็นความจริง ถ้าฉันโกหกคุณ คุณจะตัดหัวฉันแล้วเอาไปใช้เป็นโถส้วมก็ได้” หลิวหยุนรู้สึกกังวลมาก
“คือ…มันไม่ได้
