ขอความช่วยเหลือจากท่านผู้นำอีก 30% คงแก้ปัญหาไม่ได้ อย่างน้อยก็ 40%…ไม่สิ…50% เท่านั้น…”
ปาตะยังคงนึกภาพอยู่ในใจว่าโจวเหวินและคนอื่นๆ คงขอร้องเขาด้วยความหวาดกลัว จนในที่สุดเขาก็ไม่สามารถให้สัตว์เลี้ยงคู่ใจของเขาแก่คาโรแมนได้อยู่ดี
ขณะที่ปาตะกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น เขาก็รู้สึกหนาวสั่นไปทั่วร่างกาย ความรู้สึกนั้นคล้ายกับการถูกเปลื้องผ้าและโยนลงไปในหิมะในฤดูหนาว
“อากาศเย็นไปหน่อยเหรอ? โจวเหวินเป็นพลังเย็นหรือไง? ความเย็นแค่นี้ไม่มีประโยชน์อะไรกับเหล่าจื่อหรอก…” ปาต้าคิดอยู่ครู่หนึ่งก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาไม่รู้สึกถึงสติสัมปชัญญะของด้วงที่ไม่รั่วซึมเลยด้วยซ้ำ
“ไม่…เป็นไปไม่ได้…” ปาตาคิดถึงความเป็นไปได้ แต่ในทางจิตวิทยาแล้วเขาไม่สามารถยอมรับมันได้เลย หรือเขาไม่อยากยอมรับมันด้วยซ้ำ
เมื่อมองลงไปที่ร่างกายของตนเอง เขาก็ประหลาดใจที่พบว่าเกราะสีทองที่อยู่บนตัวเขานั้นหายไป เหลือเพียงเสื้อผ้าที่เขาสวมใส่เป็นประจำเท่านั้น
“ด้วงไม่รั่ว…ด้วงไม่รั่ว…” ปาตะรับไม่ได้เลยสักนิด เขาเรียกชื่อด้วงไม่รั่วซ้ำแล้วซ้ำเล่าในใจ แต่ก็ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เกิดขึ้น
โจวเหวินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เพราะเขาใช้พลังย้อนเวลากลับไปในอดีตตั้งแต่แรกเริ่ม และต้องการขโมยเต่าทองไร้พิษสงกลับคืนมา แต่ใครจะรู้ว่าพลังย้อนเวลากลับไปในอดีตนั้นไม่ได้ผลตั้งแต่แรก
ฉันไม่รู้ว่าเป็นเพราะจักรวาลอยู่ในระดับมนุษย์เท่านั้นและไม่สามารถ
