มากเพียงใด ก็ยากที่จะสลัดหลุดออกไปได้
จนกระทั่งโจวเวินเปิดใช้งาน ‘อาณาเขตเต๋า’ แรงดึงดูดรอบกายจึงสลายหายไปในที่สุด ทำให้เขา สามารถยืน เดิน และบินได้อย่างอิสระบนดาวเคราะห์ดวงนี้
“คัมภีร์เต๋ายังคงพึ่งพาได้ในยามคับขันเสมอ” โจวเวินทอดถอนใจ ก่อนจะค่อย ๆ ค้นหาทางเข้าดันเจี้ยนลับบนดาวเคราะห์ดวงนี้
แต่สิ่งที่ทำให้เขาคาดไม่ถึงก็คือ หลังจากพลิกแผ่นดินค้นหาจนทั่วทั้งดาวเคราะห์แล้ว เขากลับไม่พบสิ่งใดที่ผิดปกติเลย และแน่นอนว่าไม่เจอแม้กระทั่งเงาของทางเข้าดันเจี้ยนลับ
“แปลกพิกล… ที่นี่ควรจะเป็นทางเข้าดันเจี้ยนลับสิ ทำไมถึงหาทางเข้าไม่เจอเลยล่ะ?” โจวเวินลองออกแรงผลักดาวเคราะห์ดวงนี้ดู เพื่อพิสูจน์ว่ามันจะเป็นเหมือนวังดาราม่วงหรือไม่ ที่ต้องผลักดวงดาวก่อนจึงจะเปิดใช้งานทางเข้าดันเจี้ยนลับได้
ทว่าผลลัพธ์คือดาวเคราะห์ดวงนี้กลับนิ่งสนิทไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย แม้เขาจะใช้พลังแห่งพระพรหม (Brahma) ก็ยังยากที่จะสั่นคลอนมันได้
“ดูเหมือนว่าวิธีเข้าคงไม่ใช่การเคลื่อนย้ายดาวเคราะห์ดวงนี้แฮะ” โจวเวินนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเคล็ดวิชาพลังลมปราณของตนเป็นเคล็ดวิชาขโมยฟ้าเปลี่ยนสุริยัน และสั่งปิดการทำงานของเคล็ดวิชาอื่น ๆ ทั้งหมด
ทันทีที่อาณาเขตเต๋าถูกปิดลง ร่างของโจวเวินก็ถูกแรงดึงดูดมหาศาลกระชากลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง แม้ว่าเขาจะกำลังเดินลมปราณขโมยฟ้าเปลี่ยนสุริยันอยู่ก็ตาม ทว่าในครั้งนี้กลับมีความเ
