ากลำบากมามากขนาดไหนในมุมมืดที่ไม่มีใครเห็น แต่เขากลับไม่เคยปริปากบ่นเลยสักคำ อาจารย์เวิน… ช่างยากลำบากเหลือเกิน” ลู่ลู่ถอนหายใจออกมายาวเหยียด
อันเทียนจั่ว (An Tianzuo) นิ่งเงียบ ความเร็วในการเติบโตของโจวเวินนั้นรวดเร็วกว่าที่เขาคาดคิดไว้มาก ตอนนี้โจวเวินได้กลายเป็นเสาหลักที่ค้ำจุนเผ่าพันธุ์มนุษย์อย่างแท้จริงแล้ว เขารู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง ในขณะเดียวกัน พลังงานบางอย่างในร่างกายของเขาก็เริ่มตื่นตัวและเติบโตขึ้น ส่งผลให้กระแสเลือดในกายคล้ายจะเดือดพล่านขึ้นมา
“ถึงเวลาที่ฉันต้องไปที่นั่นแล้ว… ฉันจะยอมถูกเขาทิ้งไว้ข้างหลังได้ยังไง”