“ปรมาจารย์ดาบ…ปรมาจารย์…”
กลุ่มผู้อาวุโส ฮอนเซ็น ซากุระ ชิราอิชิเม และคนอื่นๆ ต่างลุกขึ้นยืนและทำความเคารพ แม้ว่าฉี หย่า ซาไก จะส่งมอบตำแหน่งเจ้าสำนักเอ้อร์เทียนเฟยเซียนให้กับฮอนเซ็น ซากุระแล้ว แต่ในเอ้อร์เทียนเฟยเซียนนั้น มีเพียงชื่อฉี หย่า ซาไก เท่านั้นที่ยังคงดังก้องอยู่ สำนักแห่งนี้และแม้แต่ดินแดนโพ้นทะเลทั้งหมด ก็ยังคงมีชื่อเสียงและเกียรติยศสูงมาก
“ท่านอาจารย์จั๊กเกอร์นอต…ท่านต้องจัดการเรื่องนี้…ท่านจะปล่อยให้เจ้าสำนักพาเออร์เทียนเฟยเซียงกงไปสู่หนทางที่ไม่มีวันหวนกลับเพราะความเห็นแก่ตัวของเขาเองไม่ได้…” เหล่าผู้อาวุโสรีบตัดสินใจที่จะฉวยโอกาสนั้น ในวันที่สองของการลงทุนของสำนักเฟยเซียงกงในเมืองโบราณไกด์ พวกเขาได้พูดคุยเรื่องนี้กับฉีหย่าชางที่เพิ่งกลับมา
ฉีหย่าเสวี่ยโบกมือห้ามเหล่าผู้อาวุโสไม่ให้พูดต่อ แล้วกล่าวว่า “ซากุระเป็นเจ้าของวังเอ๋อเทียนเฟยเซียน เขามีสิทธิ์ที่จะตัดสินใจทุกอย่าง”
“แต่…” เหล่าผู้อาวุโสต่างกระวนกระวายและอยากจะโต้แย้ง แต่ฉีหย่าซาไกก็ห้ามพวกเขาไว้ก่อน
ฉีหย่าเสวี่ยหันไปมองเหล่าผู้อาวุโสแล้วกล่าวอย่างแผ่วเบาว่า “ส่วนข้าเองก็คิดว่าการตัดสินใจของอิงนั้นถูกต้องแล้ว การไปที่เมืองโบราณแห่งผู้นำทางนั้นถูกต้องกว่าการไปหาตระกูลใหญ่ทั้งหกมาก”
เหล่าผู้อาวุโสไม่คาดคิดว่าฉีหย่าซาไกจะพูดเช่นนี้ พวกเขาต่างตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ไม่รู้จะพูดอะไรดี
ฉีหย่าเสวี่ยกล่าวต่อว่า “อย่างที
