องคงได้ยินผิด จึงหันไปมองไป๋ซือเหมยแล้วถาม
“ถ้าโจวเหวินเป็นจักรพรรดิ จะไว้ใจได้หรือไม่?” ไป๋ซื่อเหม่ยกล่าว
“ไป๋ซื่อเหมย อย่าพูดจาไร้สาระเพื่อโน้มน้าวพวกเราเลย ตอนที่จักรพรรดิมนุษย์ฟันจักรพรรดิสวรรค์นั้น โจวเหวินอายุยังไม่ถึงยี่สิบปี และเหมาก็ยังไม่โตเป็นผู้ใหญ่ เขาจะเป็นจักรพรรดิมนุษย์ได้อย่างไร”
“ใช่ ถูกต้อง ถูกต้อง โจวเหวินไม่สามารถเป็นจักรพรรดิได้ อย่าคิดว่าเขาจะหลอกเราได้ ให้เราตกลงกลับไปยังเมืองโบราณของเยอรมนีกันเถอะ”
“ต่อให้โจวเหวินเป็นจักรพรรดิจริงๆ เขาก็ไม่ได้ถูกเลือกจากมิติอื่น ยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดว่าเขาจะสามารถแข่งขันกับโฆษกได้หรือไม่ และสองหมัดของเขาก็ยากที่จะเอาชนะสี่มือได้…”
ไป๋ซือเหม่ยตกใจกับคำพูดเหล่านั้น เดิมทีเธอคิดว่าตราบใดที่เธอบอกความลับเรื่องโจวเหวินเป็นจักรพรรดิแก่เหล่าผู้อาวุโส เธอก็จะได้รับการสนับสนุนจากพวกเขาอย่างแน่นอน แต่เธอไม่คาดคิดว่าจะได้ผลลัพธ์เช่นนี้
ชิราอิชิมิไม่รู้จะพูดอะไรสักพัก จึงมองไปที่ฮอนมาซากุระด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย
เบ็นเจิ้นอิงคาดเดาได้มานานแล้วว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นนี้ ดังนั้นเขาจึงไม่บอกความลับเรื่องที่ตนเป็นจักรพรรดิให้โจวเหวินรู้ เพราะในแง่หนึ่งมันก็ไร้ประโยชน์ และในอีกแง่หนึ่งมันก็อาจทำให้โจวเหวินเดือดร้อนได้ง่าย
“ท่านผู้เฒ่าทั้งหลายทราบดีอยู่แล้วหรือว่าทำไมวิชาเคนโดที่อาจารย์ของข้าคิดค้นขึ้นจึงเรียกว่า เอ้อร์เทียนเฟยเซียนหลิว และทำไมพว
