าของเขาดูเหมือนคนโดดเดี่ยว แม้คลื่นลูกใหญ่จะซัดเข้าฝั่งก็ไม่อาจทำให้เขาหวั่นไหวได้
“ฉันไม่ได้บ้า” ฮอน มา ซากุระ นั่งไขว่ห้างบนฟูก โดยวางดาบทั้งสองเล่มราบไว้บนตัก และกล่าวอย่างใจเย็น
“ไม่บ้าเหรอ? งั้นสมองแกก็พังแล้วสิ คิดให้ดีๆ หน่อยสิ การตัดสินใจของแกจะกำหนดชีวิตและอนาคตของศิษย์นับหมื่นในวังเอ๋อเทียนเฟยเซียน ถ้าแกไม่ไปจากหกตระกูลใหญ่ แล้วทำไมแกถึงอยากกลับไปหาคุณธรรม? กู่เฉิง? แกรู้ไหมว่าข้างนอกตอนนี้เป็นยังไง? นี่คือยุคของผู้นำ แม้แต่ตระกูลจางและตระกูลตู้กู่ที่ตั้งใจจะต่อสู้กับเผ่าต่างดาว ก็ยังยอมรับการมีอยู่ของผู้นำ และพยายามทุกวิถีทางเพื่อให้ศิษย์ของตนได้เป็นผู้นำ แล้วเมืองโบราณล่ะ? ที่นั่นมีผู้นำหรือเปล่า? ฉันบอกได้เลยว่าที่นั่นไม่มีแม้แต่ผู้นำ แกไม่ได้รับเชิญไปพร้อมกับความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ของหกตระกูลใหญ่ แล้วแกต้องไปเมืองโบราณของเยอรมัน นี่มันไม่บ้าเหรอ?” ชายชราพูดด้วยความโกรธ อยากจะตบซากุระให้ตื่นจริงๆ สักที
“ตรงนั้นมีโจวเหวินอยู่ค่ะ กำลังอ่าน www.uukanshu.com อยู่ค่ะ” สีหน้าของโฮนเซ็น ซากุระยังคงไม่เปลี่ยนแปลง และเธอยังคงพูดอย่างใจเย็นเช่นเดิม
“โจวเหวิน? ไม่ว่าโจวเหวินจะแข็งแกร่งแค่ไหน เขาก็ไม่ใช่โฆษก เขาจะมีอนาคตอะไรได้? ยังไม่นับเมืองโบราณที่โจวเหวินปกครอง ต่อให้เขาพึ่งพาตระกูลอันเจียแห่งลั่วหยาง เขาก็ยังไม่มีโฆษกขึ้นมาได้จนถึงตอนนี้ ไม่ช้าก็เร็ว เขาก็จะถูกคนอื่นกลืนกิน พว
