ตอนนี้ฉันต้องการเวลาปรับตัวเข้ากับเขาอีกสักหน่อย สักพักเขาจะไม่กลัวชีวิตเหมือนตอนนี้แล้ว” จางหยูจือกล่าวกับโจวเหวินพลางปลอบโยนสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายมนุษย์
โจวเหวินคิดในใจพลางมองไปยังสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายมนุษย์แล้วพูดว่า “คุณสามารถสื่อสารกับเขาได้ไหม? คุณสามารถถามคำถามเขาได้ไหม?”
ครั้งสุดท้ายที่สิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายมนุษย์พูดกับเขา มันไม่ชัดเจน โจวเหวินต้องการรู้ว่าเงื่อนไขสามข้อที่สิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายมนุษย์กล่าวถึงนั้นคืออะไรกันแน่
“ใช่ค่ะ แต่คงต้องใช้เวลาสักพัก ฉันยังไม่สามารถได้รับความไว้วางใจจากเขาได้อย่างเต็มที่” จางหยูจือกล่าว
“นี่ไม่ถือว่าเป็นการไว้ใจอย่างสมบูรณ์แล้วหรือ?” โจวเหวินเห็นว่าจางหยูจือสามารถแตะหัวของสัตว์ประหลาดรูปร่างมนุษย์ได้อย่างง่ายดาย หากเธอต้องการทำร้ายสัตว์ประหลาดตัวนี้ เธอสามารถโจมตีจุดสำคัญของมันได้ทุกเมื่อ
“มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก เขามีความตั้งใจแน่วแน่มาก คาดว่าต้องใช้เวลาอย่างน้อยสิบวันครึ่งกว่าเขาจะไว้ใจฉันได้อย่างเต็มที่ งั้นก็ถามอะไรก็ได้ที่อยากถาม” จางหยูจือกล่าว
“ไม่ต้องรีบก็ได้ ฉันจะสำรวจเมืองดูก่อนว่ามีสิ่งมีชีวิตจากมิติอื่นอีกหรือไม่ และดูว่าที่นี่เหมาะสมสำหรับการอยู่อาศัยของมนุษย์จริงหรือเปล่า” จางหยูจือกำลังฝึกฝนความรู้สึกกับสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายมนุษย์ ส่วนโจวเหวินก็อยู่แต่ในนั้น “อยู่ตรงนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไร ฉันแค่เดินสำรวจเมืองเก่
