ดวงตาของเทพแห่งดวงจันทร์นั้นแน่วแน่ เด็ดเดี่ยว และดื้อรั้น แต่ลึกๆ ภายใต้ดวงตาของเขากลับซ่อนอารมณ์ที่ซับซ้อนมากมาย เช่น ความเศร้าโศก ความสิ้นหวัง ความโล่งใจ ความโล่งใจ ความลังเล ความขมขื่น และอื่นๆ
แม้ว่าคุณจะเป็นคนที่ใจอ่อนหรือเจ็บปวด แต่เมื่อได้เห็นดวงตาของเทพเจ้าแห่งดวงจันทร์ คุณอาจจะใจอ่อนและรู้สึกซาบซึ้งใจกับความจริงใจนั้น จนเกิดความสงสารขึ้นในใจ
ยิ่งไปกว่านั้น โจวเหวินแค่เฉื่อยชาเล็กน้อย ไม่ได้ใจแข็งเหมือนหินอย่างที่คิด
“การอ่านรายเดือน หยุดเถอะ ผมไม่เคยบอกว่าผมไม่อยาก…หยุดเร็วเข้า…” อารมณ์ของโจวเหวินปั่นป่วนจนอดไม่ได้ที่จะตะโกนออกมา
การอ่านหนังสือในเดือนนั้นยังคงดำเนินต่อไป และพูดอย่างเศร้าสร้อยว่า “คุณไม่ต้องฝืนตัวเองหรอก ฉันบอกแล้วไงว่าไม่มีใครบังคับให้คุณทำอะไรที่คุณไม่ต้องการได้หรอก แน่นอน รวมถึงตัวฉันเองด้วย ฉันไม่ต้องการความเมตตา ไม่ต้องการความเห็นใจ…”
โจวเหวินเจี้ยนเห็นว่าหมอดูคนนั้นกำลังถึงขีดสุดของการเอาเปรียบตัวเองแล้ว เขาไม่มีเวลาที่จะเกลี้ยกล่อมหมอดู จึงตะโกนว่า “หยุดเถอะ หยุด หยุดพูดเสียที สิ่งที่ฉันต้องการทำ ฉันไม่รู้หรือไง? ฉันให้แกมีชีวิตอยู่ แกต้องมีชีวิตอยู่เพื่อฉัน ฉันจะไม่ปล่อยให้แกตาย แกจะไม่มีวันตาย จากนี้ไป ฉันจะเป็นคนกำหนดว่าแกจะทำอะไร”
เย่ว์ตูมองเหม่อไปข้างหน้า ดวงตาค่อยๆ อ่อนโยนลง และความผันผวนของพลังงานในร่างกายของเขาก็ไม่ได้ขยายตัวต่อไป แต่ก็ไม่ได
