ลืนเข้าไปโดยที่เขาไม่สามารถคุกคามอะไรเขาได้เลย
แต่ลิ้นของเซียนคางคกกลับพุ่งเข้ามา พลังของเซียวนั้นยากที่จะต้านทานได้ เขาจึงถูกกระแทกอย่างแรงจนกระเด็นไปกระแทกกับหิน หินแตกกระจาย กระดูกและขนบนตัวเขากระเด็นออกมา เลือดในปากก็ไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้
โจวเหวินยังคงถอยหนีอย่างรวดเร็วเพื่อหลีกหนีจากเซียนคางคก แต่เซียนคางคกนั้นเร็วเกินไป และโจวเหวินที่ปราศจากพรก็อยู่ห่างไกลเกินไป
โดยไม่ทันได้ถอยห่างออกไปไกลนัก ลิ้นของเซียนคางคกก็พันกันอีกครั้ง โจวเหวินใช้เวทมนตร์ของเซียนเฟยเซียนอย่างเต็มที่ แต่เขาก็หลบได้เพียงสองครั้ง ครั้งที่สามหนีไม่พ้น
เมื่อเห็นว่าถงกำลังจะเกาะติดโจวเหวิน ทันใดนั้นก็มีก้อนหินขนาดมหึมาพุ่งผ่านหน้าเขาไป กระแทกโจวเหวินจนกลิ้งออกไป
แม้ว่าการโจมตีของโจวเหวินในครั้งนี้จะไม่ใช่เรื่องเบา แต่เขาก็หลบหลีกการโจมตีด้วยลิ้นได้สำเร็จ
ฉันเห็นจิ่วหยางอยู่ไกลๆ ยังคงถือหินอยู่ในมือ และใช้หินนั้นตีไปที่ลิ้นของเซียนคางคก แม้ว่าหินจะถูกลิ้นบดขยี้ในทันที แต่มันก็ไร้ประโยชน์ อย่างไรก็ตาม มันก็ทำให้โจวเหวินมีเวลามากขึ้น
จิ่วหยางถูกหนวดของสัตว์ประหลาดแม่เหล็กไฟฟ้าจับและกระแทกพื้นอย่างแรง เศษหินขนาดใหญ่แตกกระจาย ร่างของเขากระเด็นไปกับกรวด เลือดของเขาไหลนองราวกับดอกไม้บาน
“ต่อให้ปกป้องฉันก็ไร้ประโยชน์!” โจวเหวินเห็นว่าพวกเขากำลังพยายามปกป้องตัวเอง เหงื่อเย็นๆ บนหน้าผากของเขาก็ไหลลงมาทันที
ถ้าเมื่
