เตะเด็กชาย หรือแม้กระทั่งกัดด้วยฟันโดยตรง
ตอนแรกเด็กชายยังคงขัดขืนอยู่ แต่ไม่รู้ว่าเขาหวาดกลัวหลี่เสี่ยวหรือว่าโง่กันแน่ เด็กชายที่แข็งแกร่งกว่าหลี่เสี่ยวทั้งพละกำลัง ความเร็ว และทักษะ กลับถูกหลี่เสี่ยวตะโกนด่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนพยายามหนี แต่พอหนีไปถึงไหน ร่างกายก็เต็มไปด้วยเลือดจนแยกไม่ออกว่าเป็นเลือดของตัวเองหรือของหลี่เสี่ยว
บูม!
ชายชราในชุดนักบุญปรากฏตัวในห้องและใช้ฝ่ามือเหวี่ยงหลี่เสี่ยวไป่ใส่เด็กหนุ่มจนคลุ้มคลั่ง ร่างของหลี่เสี่ยวไป่กระเด็นไปโดนหน้าต่างแตก ตกลงไปในสวนด้านนอก แล้วกลิ้งไปไกล ก่อนจะล้มลงกับพื้น ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นตายหรือไม่
แต่เมื่อมองดูสภาพเขาที่เต็มไปด้วยเลือด กระดูกหักหลายแห่ง ก็เกรงว่าเขาอาจจะอยู่ไม่รอด
“ไร้ค่า” ชายชราจ้องมองเด็กชายที่นอนอยู่บนพื้นและดุด่าอย่างเย็นชา
เด็กชายตกใจกลัวขึ้นมาทันที ลุกขึ้นและก้มกราบชายชราพลางกล่าวว่า “ท่านผู้ใหญ่…ไม่…อย่าฆ่าผม…อย่า…”
“ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทุ่มเทเวลา พลังงาน และทรัพยากรมากมายเพื่อฝึกฝนเจ้า แต่เจ้าก็ยังไม่ดีเท่าเด็กจากครอบครัวธรรมดาเลย เจ้าจะมาทำอะไรได้” ชายชรากล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา
“ท่านผู้ใหญ่…ผม…ผมทำได้…ผมแค่ประมาท…ผมจะไม่ทำผิดพลาดแบบนี้อีกแล้ว…” เด็กชายคุกเข่าด้วยความหวาดกลัว
“ช่างเถอะ การฝึกฝนใหม่ตอนนี้มันยุ่งยาก เจ้าจงทำภารกิจของเจ้าต่อไป เจ้าควรทำอะไรต่อไป เจ้าควรจะรู้แล้ว” ชายชรากล่าวอีกครั้งพลางเหลือบมองหลี่เสี่
