้อย่างง่ายดาย เขาไม่สามารถทำร้ายเด็กชายได้ แต่เขากลับถูกโจมตีหลายครั้ง
ทุกครั้งที่เขาได้รับบาดเจ็บและแสดงอาการเจ็บปวด หรือแสดงสีหน้าอื่นๆ เด็กชายก็จะเลียนแบบท่าทางเหล่านั้น เหมือนหุ่นเชิดเลย~www.mtlnovel.com~ พ่อ…แม่…พ่อบ้าน…”
“พ่อ…แม่…แม่บ้าน…”
หลี่เสี่ยวร้องไห้ และเด็กชายก็ร้องไห้เช่นกัน การเลียนแบบเสียงที่น่าอัศจรรย์ แม้แต่หลี่เสี่ยวเองก็ยังไม่ได้ยินเสียงของคนสองคน
หลี่เสี่ยวปิดปากลง เพราะเขารู้แล้วว่าการเรียกนั้นไร้ประโยชน์ ถ้าได้ผล เขาก็คงเรียกอยู่นานขนาดนี้ คนในครอบครัวคงมาช่วยเขาแล้ว
“ทำไมไม่ลองโทรไปล่ะ?” เด็กชายเห็นว่าหลี่เสี่ยวไม่แสดงอาการอดทนหรือพูดอะไรออกมา จึงพูดออกมาในที่สุด
หลี่เสี่ยวก็ยังคงไม่พูดอะไร แต่กระโจนเข้าใส่เด็กชายอย่างไม่ลดละ แม้จะเป็นแค่รอยขีดข่วน เขาก็อยากจะทำให้เด็กชายมีร่องรอยอะไรบางอย่างติดตัวไว้
“ไม่โทรหาฉันเหรอ? งั้นฉันจะโทรหาเธอเอง” เด็กหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา แล้วก็เตะขาเข้าที่หน้าอกของหลี่เสี่ยวอย่างแรง หลี่เสี่ยวหลบไม่ทันจึงโดนเตะล้มลงกับพื้น
แต่เขากัดฟันแน่นโดยไม่พูดอะไรสักคำ แม้แต่สีหน้าของเขาก็ถูกควบคุมไว้ให้มากที่สุด เพื่อไม่ให้กล้ามเนื้อบนใบหน้าเปลี่ยนแปลงไป
